Świadkowie Jehowy w Pakistanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy w Pakistanie
Państwo  Pakistan
Liczebność
(2017)
1109
% ludności kraju
(2017)
0,0006%
Liczba zborów
(2017)
19
Rozpoczęcie działalności 1905
Mapa lokalizacyjna Pakistanu
Karaczi
Karaczi
Geographylogo.svg
Położenie Biura Krajowego Świadków Jehowy w Pakistanie

Świadkowie Jehowy w Pakistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Pakistanie, licząca w 2017 roku 1109 głosicieli, należących do 19 zborów[1][a]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2017 roku zebrało się 3956 osób[2]. W Karaczi znajduje się Biuro Krajowe[3]. Działalność koordynuje brytyjskie Biuro Oddziału[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1905 roku, przebywając w Baltistanie, Gustavssonowie – misjonarze Skandynawskiego Stowarzyszenia Misyjnego z Chicago, otrzymali od przyjaciela ze Stanów Zjednoczonych publikacje Towarzystwa Strażnica i wkrótce zaczęli dzielić się poznanymi wierzeniami z mieszkańcami tego regionu oraz Shigar. W 1908 roku powrócili oni do Szwecji. W roku 1926 indyjskie Biuro Oddziału wysłało kilku głosicieli, do działalności kaznodziejskiej w Pendżabie, m.in. w Lahaur. Rozpowszechniano publikacje religijne i Biblię w językach: perskim, urdu i angielskim. W roku 1929 Claude S. Goodman i Ronald Tippin z Wielkiej Brytanii prowadzili działalność kaznodziejską m.in. w Karaczi, Hajdarabadzie, Murree oraz Lahaur[5][6].

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W 1947 roku Indie podzielono i Pakistan stał się oddzielnym państwem. W lutym 1947 roku do Pakistanu wysłano dwóch misjonarzy, absolwentów Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. W roku 1947 w zborze w Karaczi działalność kaznodziejską prowadziło 12 głosicieli, rok później – 21. W tym czasie pionier specjalny George Singh rozpoczął działalność w mieście Kweta[7]. Jeden z mieszkańców tego rejonu, były wojskowy Sadiq Masih który przyjął wierzenia Świadków Jehowy, zaczął tłumaczyć publikacje biblijne na język urdu[8]. W roku 1949 działalność kaznodziejską w kraju prowadziło 27 głosicieli należących do jednego stołecznego zboru.

W latach 50. nadzorcą obwodu został Edward Bazely, urodzony w Sakkhar, absolwent Szkoły Gilead. 3 stycznia 1952 roku do Karaczi przybyli kolejni misjonarze, m.in. Henry Finch, Harry Forrest i ponownie Claude S. Goodman. W tym też roku miasto to odwiedzili przedstawiciele Towarzystwa Strażnica Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel, którzy wygłosili kilka przemówień do 364 obecnych na zgromadzeniu w Karaczi. Tam też otwarto Biuro Oddziału. W 1954 roku, kiedy powstał drugi zbór, w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 70 głosicieli. W Lahaur utworzono dom misjonarski dla czterech osób. W roku 1955 misjonarze działali również w Rawalpindi. Pod koniec 1956 roku 160 osób wysłuchało przemówienia Nathana Knorra w Lahore, a Frederick William Franz wygłosił przemówienie w Karaczi. W lutym 1957 roku powstał zbór w Rawalpindi. W 1957 roku w Lahaur odbyło się zgromadzenie „Życiodajna mądrość” z udziałem 160 osób.

W roku 1961 w działalności kaznodziejskiej uczestniczyło 117 głosicieli głównie w Karaczi i Lahaur. W tym sam roku dziesięciu głosicieli, w tym pięciu misjonarzy, przeniosło się z Karaczi do Afganistanu, by tam głosić Dobrą Nowinę. W Pakistanie działały wtedy już trzy zbory – jeden w Lahaur i dwa w Karaczi. W 1962 roku przebywał z wizytą w pakistańskiej stolicy Milton G. Henschel. W 1963 roku pakistańscy Świadkowie Jehowy uczestniczyli w międzynarodowym kongresie „Wiecznotrwała dobra nowina” w Delhi. W roku 1965 powstał czwarty zbór w Rawalpindi. W roku 1968 w Karaczi odbył się ogólnokrajowy kongres „Dobra nowina dla wszystkich narodów”. W 1969 roku zanotowano liczbę 151 głosicieli, wielu wyjechało na międzynarodowy kongres „Pokój na ziemi” do Londynu.

W 1971 roku odbył się kongres „Imię Boże” w Lahaur, w którym uczestniczyli również afgańscy współwyznawcy – zanotowano liczbę 173 głosicieli i ponad 500 obecnych na ich zebraniach religijnych. W 1993 roku w kraju było 357 głosicieli należących do 7 zborów.

Legalizacja działalności[edytuj | edytuj kod]

W 1997 roku działalność w tym kraju została zalegalizowana, działało wówczas 410 Świadków Jehowy w 9 zborach, a w 1999 roku już 501 w 10 ówczesnych zborach. W 2007 roku osiągnięto liczbę 921 głosicieli. Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 3678 osób. W 2008 roku osiągnięto liczbę 1000 głosicieli, w następnym roku liczba ta się utrzymała chociaż wielu głosicieli wyprowadziło się za granicę.

W 2010 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powódź w tym kraju. Wielu głosicieli wyjechało z Pakistanu, toteż liczba głosicieli wyniosła 967 osób, jednak w 2011 roku ich liczba wzrosła do 1022. W roku 2013 było 918 głosicieli, w 2015 – 1013, w roku 2016 – 1034.

Zebrania zborowe odbywają się w języku pendżabskim (pismo szachmukhi) i urdu.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbory i grupy języka urdu działają również w Belgii, Francji, w Grecji, Hiszpanii, Niemczech, Tajlandii, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Pakistan – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-01-06].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  3. Watchtower: Biuro Krajowe w Pakistanie. jw.org. [dostęp 2015-01-06].
  4. Watchtower: Sprawozdanie z Wielkiej Brytanii. tv.jw.org, 2016-02-29. [dostęp 2016-02-29].
  5. Zaufałem Jehowie z całego serca. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 14–19, nr 14/1975. 
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2000. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2000, s. 98, 99.
  7. 1949 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1949, s. 179, 180. (ang.)
  8. Watchtower. Pokrzepiany w trudnych chwilach. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXIX, s. 26-29, czerwiec 2018. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]