Świnia brodata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świnia brodata
Sus barbatus[1]
Müller, 1838
Świnia brodata
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Rodzina świniowate
Rodzaj świnia
Gatunek świnia brodata
Podgatunki[2]
  • S. b. barbatus Müller, 1838
  • S. b. oi Miller, 1902
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Świnia brodata[4][5] (Sus barbatus) – gatunek lądowego ssaka z rodziny świniowatych[2]. Występuje w lasach tropikalnych porastających Malezję, Sumatrę, Borneo i Filipiny. Prowadzi nocny tryb życia. Przez mieszkańców wysp jest uznawana za szkodnika. Może krzyżować się z dzikiem europejskim (Sus scrofa scrofa)[6].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Świnia brodata osiąga długość 100–160 cm, przy masie ciała do 150 kg. Tułów zwierzęcia jest smukły, głowa wydłużona. W przedniej części głowy występują długie włosy, układające się w kształt bokobrodów. Skóra szaro wybarwiona pokryta skąpym owłosieniem. Świnia brodata jest zwierzęciem stadnym[4].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki Sus barbatus[2][5]:

  • Sus barbatus barbatusświnia brodata
  • Sus barbatus oiświnia malajska

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Sus: łac. sus „świnia”, od gr. σύς sus „świnia, wieprz”[7].
  • barbatus: łac. barbatus „brodaty”, od barba „broda”[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sus barbatus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sus barbatus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 21 czerwca 2014]
  3. K. Kawanishi, M. Gumal, W. Oliver 2008, Sus barbatus [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-03-05] (ang.).
  4. a b Kazimierz Kowalski (redaktor naukowy), Adam Krzanowski, Henryk Kubiak: Mały słownik zoologiczny: Ssaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 167. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  6. Halina Komosińska, Elżbieta Podsiadło: Ssaki kopytne: przewodnik. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 101. ISBN 83-01-13806-8.
  7. T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 653, 1904 (ang.). 
  8. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2018-06-20]. (ang.)

ODP | Azja
katlog link1-6.wmtrasnfer.pl | link do strony | Tani i sprawdzony fax internetowy tylko w sieci ExtraVoIP.pl! | konferencyjne | Święta Wielkanocne w górach Wielkanoc w górach Święta Wielkej Nocy