| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Cyfry arabskie – cyfry stosowane obecnie powszechnie na całym świecie do zapisywania liczb. Są to kolejno znaki: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 oraz 9 i pierwotnie służyły do zapisu liczb w systemie dziesiętnym. Obecnie wykorzystywane również w pozostałych systemach (przy czym cyfry większe od 9 symbolizowane są kolejnymi literami alfabetu łacińskiego). Cyfry pochodzą z Indii, ich propagatorem był arabski matematyk Muhammad ibn Musa al-Chorezmi, który zastosował je do badań nad algebrą i trygonometrią. Cyfry na zachód w średniowieczu rozprzestrzenili Arabowie (stąd ich przyjęta w Europie nazwa), a ich propagatorem w Europie był włoski matematyk Fibonacci. Jako ciekawostkę należy wymienić fakt, że współcześnie używane w krajach arabskich cyfry znacznie różnią się od nam znanych, współczesnych cyfr arabskich i są to, kolejno, znaki: ٠١٢٣٤٥٦٧٨٩. Liczby za pomocą tych cyfr zapisywane są tak samo jak w naszym systemie – czyli jedności po prawej. [edytuj] Etniczne warianty dziesiętnych cyfr arabsko-indyjskich
A – standardowe europejskie, B – arabskie, C – wschodnio-arabskie, D – dewangari, E – bengalskie, F – gurmukhi, G – gudżarati, H – orija, I – tamilskie, J – telugu, K – kannada, L – malajalam, M – tajskie, N – laotańskie, O – tybetańskie, Р – birmańskie, Q – khmerskie, R – mongolskie, S – limbu, T – new tai lue, U - kolumbijskie. [edytuj] Zobacz też |