Cymbalaria bluszczykowata
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	jasnotowce
Rodzina	trędownikowate
Rodzaj	cymbalaria
Gatunek	cymbalaria bluszczykowata
Nazwa systematyczna
Cymbalaria muralis P.G. Gaertn., B. Mey. & Scherb.
Synonimy
Linaria cymbalaria (L.) Mill.)
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Cymbalaria bluszczykowata (Cymbalaria muralis) – gatunek rośliny z rodziny trędownikowatych (Scrophulariaceae). Występuje w Alpach, południowej Europie i północnej Afryce. Do Polski zawleczona w XVIII lub na początku XIX wieku z Włoch, kiedy to zapanowała moda na przypałacowe oranżerie i egzotyczną roślinność. We florze Polski ma status kenofitu (antropofit zadomowiony)^[1]. Zaaklimatyzowała się zwłaszcza na Śląsku, kwitnie, owocuje i wysiewa się prawie cały rok, praktycznie nie widać że jest to roślina jednoroczna.

Kwiat

Cymbalaria bluszczykowata na murze wapiennym

[edytuj] Morfologia

Łodyga

Naga, nitkowata, purpurowo nabiegła, gęsto ukorzeniająca się, o długości 10-80 cm.

Liście

Soczyste, okrągłosercowate o szerokości 1-3 cm, o nerwacji dłoniastej z 3–7 klapkami ostro zakończonymi, ułożone skrętolegle na długich ogonkach. Jasnozielone, od spodu często purpurowo nabiegłe.

Kwiaty

Na długich szypułkach, po jednym w kącie liścia, grzbieciste, bez ostrogi – jedynie z zaokrągloną wypukłością, jasnofioletowe z żółtym środkiem. Kwitnie obficie od maja (kwietnia) do września.

Owoc

Prawie kulista torebka, dojrzewająca w szczelinach skał i murów (roślina geokarpiczna)

[edytuj] Zastosowanie

• Roślina ozdobna - roślina szybko rosnąca i łatwa w uprawie. Polecana jest na półcieniste miejsca w ogrodach skalnych, na północne ściany murków, na skarpy i cmentarze. Efektownie prezentuje się w skrzynkach balkonowych, szczelinach skalnych i na różnych ogrodowych elementach, jak np. głazy, rzeźby czy schody. Na 1 m² sadzi się 3–4 rośliny, aby osiągnąć zwarte runo. Roślinom należy zapewnić próchnicze i dość wilgotne podłoże. W bezśnieżne zimy pędy wymarzają, lecz wiosną i latem rośliny się łatwo regenerują. Roślina odnawia się przez samosiew i rozłogi. Nowe nasadzenia wykonuje się przy pomocy odciętych, ukorzenionych rozłogów^[2].

Przypisy