| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Podłoga i sufit – w matematyce funkcje zaokrąglające liczby rzeczywiste do liczb całkowitych odpowiednio w dół i w górę.
[edytuj] DefinicjaPodłoga (część całkowita, cecha, entier) liczby rzeczywistej x, oznaczana Natomiast sufit (powała) liczby rzeczywistej x to najmniejsza liczba całkowita nie mniejsza od x. Liczbę tę oznaczamy symbolem Częścią ułamkową (mantysą) liczby rzeczywistej x nazywa się liczbę [edytuj] Przykłady
[edytuj] NazwyPierwotnie używano terminów: część całkowita oraz część ułamkowa, których nazwa odpowiada intuicyjnemu rozumieniu tych pojęć dla nieujemnych liczb rzeczywistych. Obie te nazwy przeczą jednak intuicji dla liczb ujemnych i wprowadzają przez to pewne zamieszanie. Mimo wszystko są one nadal używane w matematyce. Z kolei nazwa entier pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego „całość” i bywa często używana w analizie w kontekście funkcji. Terminy cecha i mantysa używane są przede wszystkim podczas opisu własności logarytmów. Pojęcia te obrazowane są tradycyjnie za pomocą oznaczeń Nazwy przytoczone w tym artykule zostały wprowadzone przez Donalda Knutha, który zaproponował oznaczenie [edytuj] Własności[edytuj] Podłoga i sufitPodłoga i sufit spełniają następujące nierówności: Ponadto przy czym równość zachodzi wyłącznie dla całkowitych x. W pozostałych przypadkach obie nierówności są ostre i mamy: Przyporządkowując każdej liczbie rzeczywistej jej podłogę lub sufit otrzymujemy funkcje ze zbioru liczb rzeczywistych w zbiór liczb całkowitych. Funkcje podłoga i sufit są niemalejące:
Ponadto:
[edytuj] Część ułamkowaCzęść ułamkowa należy zawsze do przedziału
Czasami część ułamkową liczby zapisuje się jako Część ułamkowa jest funkcją okresową o okresie zasadniczym t0 = 1. Jeżeli liczba a jest niewymierna, wtedy liczby postaci {k·a}, dla k przebiegającego zbiór liczb naturalnych, równomiernie pokrywają przedział otwarty (0,1). Formalnie stwierdzenie to można zapisać jako: o ile funkcja f jest funkcją ograniczoną i prawie wszędzie ciągłą. Fakt ten został odkryty i udowodniony niezależnie przez P. Bohla, Wacława Sierpińskiego i Hermanna Weyla około roku 1909. [edytuj] Cecha i mantysa logarytmu (dziesiętnego)Cechę logarytmu (dziesiętnego) liczby można odczytać z jej zapisu dziesiętnego:
Jeżeli cecha logarytmu jest ujemna, to zapisujemy ją w specjalny sposób: bez znaku "–", lecz z nadkreśleniem u góry. Zatem cechę logarytmu liczby 0,000 802 zapiszemy jako
Mantysa logarytmów liczb
Wszystkie liczby różniące się tylko położeniem przecinka dziesiętnego lub liczbą zer na początku lub końcu liczb, mają logarytm z jednakową mantysą, np.:
[edytuj] Zobacz też |