Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Czeremcha zwyczajna, cz. pospolita, śliwa kocierpka, trzemcha, czeremucha, smrodynia (Padus avium Mill.) – gatunek drzewa lub dużego krzewu z rodziny różowatych. Występuje w całej Europie oraz w Azji Mniejszej. W Polsce jest rośliną pospolitą.
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Drzewo dorasta do 15 m wys., krzew od 0,5 do 4 m wys. Ma szeroką, jajowatą koronę i zwisające gałęzie. Często rozrasta się na wiele pni. Roślina łatwo wytwarza pędy odroślowe, tworząc formę krzewiastą.
- Drewno
- Dosyć twarde i sprężyste, o drobnych słojach.
- Liście
- Jasnozielone, eliptyczne, wydłużone, bardzo gładkie, nieco skórzaste i połyskujące, ustawione skrętolegle. Blaszka liściowa o ostro i dość płytko piłkowanych brzegach, ma długość do 12 cm i posiada do 12 nerwów bocznych. U podstawy blaszki występują 1-2, łatwo odpadające, zielonkawe gruczołki miodnikowe. Roztarte liście wydzielają silny zapach.
- Pędy
- Na rocznych pędach nieliczne przetchlinki, pędy dość drobne i niezbyt liczne. Kora ciemna, roztarta wydziela zapach migdałów. Pączki bardzo smukłe, spiczaste, przylegające do gałązek.
- Kwiaty
- Białe, oszałamiająco pachnące. Związki lotne wydzielane przez kwiaty zawierają dużo bakteriobójczych fitoncydów, roztarte w palcach śmierdzą. na brzegach korony delikatnie ząbkowane, owadopylne. Zebrane są w kwiatostan – grono o długości do 15 cm.
- Owoce
- Kuliste, błyszczące, czarne, słodkogorzkie pestkowce o wielkości grochu, średnica ok. 8 mm. Są jadalne, z lekkim gorzkawym posmakiem (im później zebrane, tym mniej gorzkie).
[edytuj] Biologia i ekologia
[edytuj] Zastosowanie
[edytuj] Ciekawostki
- Najgrubsza czeremcha zwyczajna rośnie koło Poznania, w miejscowości Brączewo, w leśnictwie Daniele (nadleśnictwo Oborniki). Ma obwód 163 cm i wysokość 17 m[4].
- W medycynie ludowej uznawana była za roślinę leczniczą - m. in. ma własności odkażające.
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
- Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
|