Dżibuti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy państwa. Zobacz też: Dżibuti - stolica tego państwa.
République de Djibouti
جمهورية جيبوتي

Republika Dżibuti
Flaga Dżibuti
Godło Dżibuti
Flaga Dżibuti Godło Dżibuti
Hymn:
hymn Dżibuti
Położenie Dżibuti
Język urzędowy arabski, francuski
Stolica Dżibuti
Ustrój polityczny republika
Głowa państwa prezydent
Ismail Omar Guelleh
Szef rządu premier
Abdoulkader Kamil Mohamed
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe
148. na świecie
23 200[1] km²
20 km² (~0,1%)
Liczba ludności (2017)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
162. na świecie
1 020 000[2]
37 osób/km²
PKB (2017)
 • całkowite 
 • na osobę

2,03 mld[2] USD
1989[2] USD
PKB (PSN) (2017)
 • całkowite 
 • na osobę

3,63 mld[2] dolarów międzynar.
3559[2] dolarów międzynar.
Jednostka monetarna frank dżibutyjski (DJF)
Niepodległość od Francji
27 czerwca 1977
Religia dominująca islam
Strefa czasowa UTC +3
Kod ISO 3166 DJ
Domena internetowa .dj
Kod samochodowy DJI
Kod samolotowy J2
Kod telefoniczny +253
Mapa Dżibuti

Dżibuti (fr. Djibouti, arab. جيبوتي), Republika Dżibuti (fr. République de Djibouti, arab. جمهورية جيبوتي) – państwo we wschodniej Afryce, nad Zatoką Adeńską i cieśniną Bab al-Mandab. Graniczy z Somalią (a dokładniej z Somalilandem), Etiopią i Erytreą.

Dawne nazwy Dżibuti: Somali Francuskie, Francuskie Terytorium Afarów i Isów.

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Ustrój polityczny[edytuj | edytuj kod]

Według konstytucji z 1992 roku, Dżibuti jest republiką, w której głową państwa jest prezydent, wybierany w wyborach powszechnych na 6-letnią kadencję. Pierwszym prezydentem był Hasan Guled Aptidon. Drugim prezydentem 8 maja 1999 został Ismail Omar Guelleh. 8 kwietnia 2011 został wybrany na trzecią kadencję.

Władze wykonawczą sprawują premier i rząd, powoływani przez prezydenta.

Władzę ustawodawczą sprawuje jednoizbowy parlament - Izba Deputowanych z 65 deputowanymi, wybieranymi w wyborach powszechnych na 5-letnią kadencję.

Partie polityczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też artykuł: Wybory prezydenckie w Dżibuti w 2011 roku

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Dżibuti jest podzielone na 6 jednostek administracyjnych pierwszego rzędu (5 regionów i 1 miasto), które dzielą się następnie na 11 dystryktów.

Siły zbrojne[edytuj | edytuj kod]

Siły zbrojne
Wiek zdolności do służby wojskowej 18
Zdolni do służby wojskowej
wiek 18-49
mężczyźni: 95 328
kobiety: 87 795
Przeszkoleni do służby wojskowej
wiek 18-49
mężczyźni: 46 020
kobiety: 42 181
Wydatki na wojsko 29,05 mln USD (2005)
Wydatki na wojsko % PKB 3,8% (2006)

Siły powietrzne kraju nie posiadają własnych samolotów.

W Dżibuti w latach 1962 - 2011 stacjonowała 13 Półbrygada Legii Cudzoziemskiej[3].

W kraju znajdują się bazy wojskowe USA, Francji, Japonii, Hiszpanii, Włoch oraz od 2017 Chin[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Historia Dżibuti.

Tereny obecnego Dżibuti zamieszkiwały od wielu wieków plemiona Afarów i Issów, które prowadziły stałe kontakty handlowe z Arabami. Doprowadziło to do przyjęcia przez nich islamu jako własnej religii. W 2. połowie XIX wieku Francuzi zainteresowali się terenami Rogu Afryki, położonymi nad Zatoką Adeńską. W latach 80. XIX wieku Francuzi utworzyli w tym regionie protektorat Somali Francuskie z gubernatorem Léoncem Lagardem. Somali Francuskie stało się jedną z francuskich kolonii w Afryce. W roku 1947 kolonia zyskała status terytorium zamorskiego Francji, a w roku 1967 nazwa została zmieniona na Francuskie Terytorium Afarów i Isów. 27 czerwca 1977 roku Terytorium uzyskało niepodległość pod nazwą Dżibuti. Na czele Republiki Dżibuti stanął Hassan Gouled Aptidon.

 Osobny artykuł: wojna domowa w Dżibuti.

W latach 90. kraj doświadczył wojny domowej i klęski głodu. Konflikt spowodowany był rywalizacją pomiędzy rządzącymi Issami i opozycyjnymi Afarami. Rząd wsparty został zbrojnie przez Francję. W roku 1994 walki zakończyły się porozumieniem pokojowym[5].

W 2008 roku miał miejsce nierozstrzygnięty zbrojny konflikt graniczny między Dżibuti i Erytreą. Dżibuti zostało wsparte przez rząd Francji.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Geografia Dżibuti.
Krajobraz jeziora Asal

Państwo położone we wschodniej Afryce na Półwyspie Somalijskim. Leży nad Morzem Czerwonym, Zatoką Adeńska i cieśniną Bab al-Mandab. Graniczy z Somalią, Etiopią i Erytreą.

Dżibuti zajmuje obszary o charakterze pustynnym i półpustynnym. Powierzchnia górzysto-wyżynna, charakterystycznym krajobrazem są pasma gór zrębowych (na północy góry Mabla i Goda), które stanowią przedłużenie Gór Danakilskich, położonych w Erytrei. Topografia kraju ukształtowana jest głównie przez działalność wulkaniczną. Na terenie Dżibuti znajduje się najniższy punkt Afryki - Jezioro Asal - 150 m p. p. m.[6]

Klimat podrównikowy suchy, gorący, pustynny.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Gospodarka Dżibuti.
Port w Dżibuti.

Dżibuti jest dynamicznie rozwijającym się krajem. Dzięki strategicznemu dostępowi do Morza Czerwonego w kraju duże znaczenie odgrywają usługi, głównie transportowe[7]. Nowoczesny port oraz strefa bezcłowa zapewniają duże dochody dla budżetu państwa z opłat tranzytowych oraz podatków pośrednich[7][8]. Port w Dżibuti oraz linia kolejowa łącząca stolicę kraju z Addis Abebą obsługuje prawie w całości transport towarów z Etiopii. Ogromne inwestycje chińskich firm przyczyniają się do wzrostu gospodarczego kraju[9]. Pomimo tego 23% obywateli Dżibuti żyje poniżej progu ubóstwa, a 39% pełnoletnich mieszkańców jest bezrobotnych[7][8]. Kraj uzależniony jest od importu żywności.

Mapa lokalizacyjna Dżibuti
Ali Sabieh
Ali Sabieh
As Ejla
As Ejla
Assa-Gueyla
Assa-Gueyla
Chabelley
Chabelley
Dikhil
Dikhil
Dżibuti
Dżibuti
Herkale
Herkale
Moucha
Moucha
Obock
Obock
Tadżura
Tadżura
Geographylogo.svg
Porty lotnicze w Dżibuti

Demografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Demografia Dżibuti.

Ludność Dżibuti składa się z dwóch głównych grup: Issów (Somalijczyków), którzy tworzą ok. 60% społeczeństwa, i Afarów (ok. 35%). Pozostałe 5% przypada na Europejczyków (głównie Francuzów i Włochów), Arabów i Etiopczyków. Na początku lat 90. między Afarami i Issami dochodziło na tle narodowościowym do zamieszek, które przerodziły się w krótkotrwałą wojnę domową.

Dominującą religią jest islam, chrześcijanie tworzą niewielką grupę, reprezentowaną przede wszystkim przez Europejczyków.

Choć oficjalnie językami urzędowymi są arabski i francuski, w użyciu jest także język somalijski i język afar.

Religia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Diecezja Dżibuti.

Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center[10][11]:

Media[edytuj | edytuj kod]

Rząd ma w posiadaniu główne gazety krajowe (La Nation) oraz Radiodiffusion-Television de Djibouti (RTD), która kontroluje krajowe radio i telewizje. W Dżibuti nie ma prywatnych stacji.

Rząd kontroluje prawie wszystkie elektroniczne media. Prywatne gazety i inne publikacje są generalnie udostępnione do wolnego obiegu, ale pod warunkiem że dziennikarze sami się cenzurują. Oficjalne media są bezkrytyczne wobec rządu.

Prasa[edytuj | edytuj kod]

  • La Nation - dziennik rządowy
  • La Republique - periodyk opozycyjny
  • Le Renouveau - prowadzony przez opozycje

Radio[edytuj | edytuj kod]

Telewizja[edytuj | edytuj kod]

Agencje informacyjne[edytuj | edytuj kod]

Nauka i oświata[edytuj | edytuj kod]

Nauka w szkołach odbywa się na ogół w języku francuskim. Coraz większą popularność zdobywają szkoły koraniczne. W kraju funkcjonuje Uniwersytet Dżibuti założony w 2006.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane za: CIA The World Factbook: Djibouti. [dostęp 22 grudnia 2008].
  2. a b c d e Dane dotyczące PKB na podstawie szacunków Międzynarodowego Funduszu Walutowego na rok 2017: International Monetary Fund: World Economic Outlook Database, April 2018 (ang.). [dostęp 2018-04-19].
  3. 13ème Demi-brigade de Légion étrangère, 13dble.legion-etrangere.com [dostęp 2018-05-19] (fr.).
  4. Chiny w Dżibuti: nowe rozdanie w geopolitycznej rozgrywce, Defence24 [dostęp 2018-02-25].
  5. Jean-Marc Balencie et Arnaud de La Grange, Mondes rebelles : L'encyclopédie des acteurs, conflits & violences politiques, Paris, Éditions Michalon, 2001, s.1677 (​ISBN 2-84186-142-2​), s. 961-967
  6. Wielka Encyklopedia Świata, t.3, Oxford Educational Sp. z o.o., Polskie Media Amer.Com S.A., 2003, ​ISBN 83-7325-543-5
  7. a b c Overview, „World Bank” [dostęp 2018-02-25] (ang.).
  8. a b Djibouti Economy Profile 2018, www.indexmundi.com [dostęp 2018-02-25].
  9. GDP growth (annual %), data.worldbank.org [dostęp 2018-02-25] (ang.).
  10. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-28].
  11. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Rządowe[edytuj | edytuj kod]

Wiadomości[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]