Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Gaius Aurelius Valerius Diocletianus, Diocles, Docles (ur. ok. 240 w Solinie (łac. Salona), zm. 3 grudnia 313 lub 316 w Spalatum[1]) - cesarz rzymski od 20 listopada 284 roku do 1 maja 305 roku. Od jego panowania rozpoczyna się okres w Rzymie, który nazywamy dominatem, jest to zarazem system polityczny. Wprowadził monarchię opartą na armii i scentralizowanej biurokracji. Był niezamożnym człowiekiem niskiego rodu i całe swe życie związał z armią. Wybrany przez żołnierzy na cesarza w 284 roku, a następnie zatwierdzony przez senat rzymski. Po dwóch latach Dioklecjan podzielił się władzą z Maksymianem. Dioklecjan uważał się za potomka boga Jowisza, natomiast boskim przodkiem Maksymiana był jakoby Herakles. Miało to być przestrogą dla innych pretendentów do cesarskiego tronu. W 293 roku Dioklecjan utworzył tetrarchię, czyli system rządów, w którym władzę w imperium sprawowało czterech ludzi, kontrolujących różne obszary geograficzne - Dioklecjan (wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego), Maksymian (Italia i Afryka), Galeriusz (dolina Dunaju i Bałkany) i Konstancjusz Chlorus (Brytania, Galia i Hiszpania). [edytuj] Reformy Dioklecjana
W latach 303-304 wydał cztery edykty przeciw chrześcijanom, co spowodowało ich prześladowania. Zakazy dotyczyły m.in.: wszelkich zgromadzeń, nakazywały burzenie świątyń, konfiskatę ksiąg i naczyń liturgicznych[2]. Zobacz też: Edykt antychrześcijański Dioklecjana 303 r. Walczył z Persami i Germanami. Stłumił powstanie chłopskie w Galii. 1 maja 305 roku wycofał się z życia publicznego i zamieszkał w pałacu w Spalatum (obecnie Split) nad Adriatykiem, tam w roku 316 popełnił samobójstwo. Z żoną Priską miał córkę Galerię Walerię - drugą żonę cesarza Galeriusza. [edytuj] Przypisy
| |||||||||||||||||||||||||