Disco znana także pod nazwą muzyka dyskotekowa – gatunek muzyki popularnej, głównie, choć nie wyłącznie, przeznaczony do tańca w tzw. dyskotekach. Szczególnie popularny w drugiej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku.

[edytuj] Historia

Początki

Za początki Disco można uznać utwory od drugiej połowy lat sześćdziesiątych, tzw. Proto-disco. Z kolei po 1970 r. powstały piosenki daleko różniące się od dotychczasowej muzyki, (m.in. utwory Barry'ego White'a, który kierował Love Unlimited Orchestra (przebój "Love's Theme", 1973 r.), które cechowała mnogość instrumentów. Jednak pierwsze utwory w stylu czystego disco pojawiły się około 1974 r. Były to m.in.: Rock The Boat Hues Corporation w (1974), Your'e the First, the Last, My Everything Barry'ego White'a (1974), i piosenka Donny Summer pt. I Love to Love Baby w 1975.

Era Disco

Od połowy lat siedemdziesiątych muzyka Disco stawała się coraz bardziej popularna. Disco stało się obecne w mediach, a także w filmie (Gwiezdne Wojny, czy Szpieg, który mnie kochał. Powstały wielkie Dyskoteki, z Studio 54 na czele, raz inne, w Los Angeles czy Berlinie.

Od Disco Boomu (1975) ważniejsze przeboje to: Shake Shake Shake KC & The Sunshine Band (1975), Car Wash Rose Royce (1976), Love Machine The Miracles (1976), Heaven Must Be Missing An Angel Tavares (1976), I Can't Stand The Rain Eruption (1977), utwory Bee Gees (1977), Fantasy Earth, Wind & Fire (1977), Belfast Boney M (1977) Hearth of Glass Blondie (1978), Le Freak Chic (1978), Enigma Amanda Lear (1978), I Will Survive Gloria Gaynor (1978), We Are Family Sister Sledge (1979), Bad Girl Donna Summer (1979), Upside Down Diana Ross (1980), Celebration Kool & The Gang (1980).

Pewnym wydarzeniem było przekształcenie się grupy Electric Light Orchestra z grupy rockowej w dyskotekową (albumy z 1979, 1980 i 1981 roku).

Pierwszy film dyskotekowy powstaje w 1977 roku o tytule Gorączka sobotniej nocy, z muzyką Bee Gees; potem były Thank's God, it's Friday (1978) oraz Xanadu (1980).

Przyczyny upadku

Po 1980 roku coraz większa komercjalizacja i znudzenie słuchaczy tym samym brzmieniem przyczyniły się do stopniowego upadku Disco. W 1981 można było zobaczyć pierwsze oznaki słabnięcia zainteresowania tym gatunkiem. W 1982 r. nastąpiły ostatnie przejawy zainteresowania muzyką dyskotekową. Innymi słowy był to ostatni rok Mainstreamowego Disco.

Ponadto powstały specjalne organizacje anty-dyskotekowe, w skład których wchodzili głównie muzycy z rockowego kręgu muzycznego, które organizowały m. in. masowe palenie płyt.

Od roku 1983 muzykę zdominowały już inne gatunki. Disco wyparły nowa fala, a w szczególności jej najlżejsza odmiana new romantic. Wielu artystów próbowało przetrwać zmieniając styl, jednak bez skutku.

[edytuj] Podsumowanie

Dzięki muzyce Disco dużą popularność zdobyła muzyka elektroniczna. Niektóre elementy stylu disco zostały zaadaptowane przez grupy spoza tego kręgu m.in. ABBA, The Rubettes i inne. Nawet tacy artyści rockowi jak The Rolling Stones, Kiss czy Rod Stewart nagrali piosenki i płyty w tym stylu. Gloria Gaynor wydała w 1975 r. pierwszą płytę przeznaczoną do użytku dyskotekowego. W czasach disco narodził się rap, euro disco oraz początki techno. Muzykę dyskotekową do perfekcji doprowadził zespół Bee Gees, którego okres największej popularności, ostatnie lata siedemdziesiąte, zbiegł się ze szczytem dyskotekowego szału. Muzyka disco była jednym z elementów subkultury disco, dominującej w młodzieżowej kulturze masowej tamtych czasów.

Disco to też synonim czegoś ekstra, kolejny wyraz pełniący funkcję przymiotnika podobnie jak "cool" czy "trendy". Nawiązuje do wielkiego powrotu mody na muzykę disco i lat siedemdziesiątych zarówno w muzyce jak i w modzie.

[edytuj] Zobacz też

• disco dance
• Studio 54 - najsłynnejsza Dyskoteka świata.

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Polska strona z artykułami na temat Disco
• Mniej znani wykonawcy

[edytuj] Bibliografia

• Michał Januszkiewicz, Mariusz Wesołowski - tom kultury, lata 70.,
• Robert Dimery - 1001 Albumów Muzycznych.