Dorson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gajusz Fabiusz Dorson - według relacji Appiana[1] i Liwiusza[2], młody kapłan, z rodu Fabiuszów, który w czasie oblężenia Kapitolu przez Celtów w roku 390 p.n.e. wyszedł złożyć ofiarę w świątyni Westy. W stroju według rytuału gabińskiego[3] przeszedł niewzruszony przez sam środek wrogich wojsk, ku ich osłupieniu, niosąc w rękach ofiary, które złożył w tradycyjnym miejscu, na Wzgórzu Kwirynalskim, a następnie tą samą drogą powrócił na Kapitol. Incydent przysporzył szacunku kapłanowi w oczach współobywateli, a także wrogów. Wzmiankę o tym wydarzeniu zawarł także w swych Rocznikach historyk rzymski z pierwszej połowy II wieku p.n.e., Lucjusz Kasjusz Hemina.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Appian, Wojny z Celtami 6.1-3.
  2. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta V.46.
  3. Przy obrzędach ofiarnych w specjalny sposób opasywano togę.