| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Emil Morgiewicz (ur. 1940 w Wilnie) - działacz niepodległościowy w czasach PRL, jeden z twórców podziemnej organizacji Ruch. Jeden z redaktorów pierwszego pisma niezależnego "drugiego obiegu", które zaczęło ukazywać się w PRL po upadku powojennej konspiracji. Ukończył prawo i dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Wiosną 1970 r. został aresztowany w przeddzień planowanego podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie, skazany na cztery lata więzienia w procesie działaczy Ruchu (po siedem lat - otrzymali Andrzej Czuma i Stefan Niesiołowski). Po wyjściu na wolność pisze krytyczny raport o sytuacji w polskim więziennictwie, wysłany do Amnesty International. Został znów aresztowany pod zarzutem przekazywania za granicę fałszywych informacji mogących zaszkodzić PRL. Tym razem siedział kilka tygodni. W 1975 wstępuje do AI. Członek Komitetu Obrony Robotników (KOR) .Jako członek KOR bierze udział w rozmowach na temat powołania komitetu reprezentującego wszystkie stronnictwa opozycyjne. Po przekształceniu KOR w Komitet Samoobrony Społecznej KOR uczestnik ROPCiO. Internowany po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 na pół roku w Białołęce. Od roku 1983 do 1990 na emigracji w RFN. W Monachium współpracuje z Radiem Wolna Europa. Przez pewien czas związany m.in. z prowadzoną przez ks. Franciszka Blachnickiego Chrześcijańską Służbą Wyzwolenia Narodów. Po powrocie do Polski zatrudniony w Senacie RP. 23 września 2006 odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta. Członek Stowarzyszenia Wolnego Słowa. [edytuj] Bibliografia, linki
|