Epizona lub epi – najpłytsza strefa metamorfizmu występująca na głębokości ok. 6–10 km. Charakteryzuje się stosunkowo niskimi temperaturami od 100 do 300oC, jednak dużym ciśnieniem kierunkowym potocznie zwanym stressem. Stopień przeobrażenia skał jest najmniejszy jednak z silnym zaznaczeniem deformacji tektonicznych. W strefie tej przeważa metamorfizm dyslokacyjny, czego skutkiem jest częste złupkowanie (zob. → łupek). Do tej strefy włącza się także niskotemperaturowy metamorfizm kontaktowy i metasomatozę.
Spis treści |
[edytuj] Skały wyjściowe i produkty przeobrażeń strefy epi
- skały ilaste i mułowcowe → fyllity (metaiłowce, metamułowce), metazlepieńce, łupki serycytowe, łupki chlorytowe
- piaskowce kwarcowe, skały krzemionkowe → kwarcyty
- wapienie i dolomity → wapienie krystaliczne, dolomity krystaliczne, serpentynity
- granitoidy, porfiry kwarcowe, obojętne skały magmowe, szarogłazy i arkozy → łupki kwarcowo-skaleniowe, łupki łyszczykowe z kwarcem i skaleniami
- zasadowe skały magmowe, margle → zieleńce, łupki chlorytowe, łupki chlorytowo- epidotowe
- ultrazasadowe skały magmowe → łupki chlorytowe, łupki talkowe, serpentynity
- margle, skały węglanowo-krzemianowe → łupki epidotowe, fyllity węglanowe, łupki serycytowo-węglanowe
[edytuj] Galeria
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Literatura uzupełniająca
- K. Kozłowski, J. Żaba, F. Fediuk, Petrologia skał metamorficznych, Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice, 1986
- W. Jaroszewski, L. Marks, A. Radomski, Słownik geologii dynamicznej, Wydawnictwo geologiczne, Warszawa, 1985