Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ernest Wilimowski
/ / Polska / Niemcy
Imię i nazwisko Ernest Otton Wilimowski
Data i miejsce
urodzenia		 23 czerwca 1916
Katowice, II Rzesza Niemiecka
Pseudonim "Ezi"
Pozycja napastnik
Wzrost 172 cm
Masa ciała 68 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1927-1934
1934-1939
1939-1940
1940-1942
1942-1944
1946-1947
1948-1950
1950-1952
1952-1953
1953-1955
1956-1959		 1. FC Kattowitz
Ruch Chorzów
1. FC Kattowitz
PSV Chemnitz
TSV 1860 Monachium
Chemnitz-West
FC Augsburg
Offenburger FV
FC Singen 04
VfR Kaiserslautern
FV Kehl
86 (112)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1934-1939
1941-1942		 Reprezentacja Polski
Reprezentacja Niemiec		 22 (21)
8 (13)

Ernest Otton Wilimowski, przydomek Ezi (ur. 23 czerwca 1916 w Katowicach[1], zm. 30 sierpnia 1997 w Karlsruhe w Niemczech) - piłkarz polski i niemiecki pochodzący z Katowic (sam o sobie mówił, że jest Górnoślązakiem). Reprezentant Polski i Niemiec. Grał na pozycji lewego łącznika. Dysponował bardzo dobrym dryblingiem oraz znakomitą skutecznością strzelecką.

Statystyka:

  • 112 bramek w 86 meczach w lidze dla Ruchu Wielkie Hajduki (Ruch Chorzów)
  • 21 bramek w 22 spotkaniach reprezentacji Polski
  • 13 goli w 8 występach reprezentacji Niemiec

Fritz Walter powiedział o nim: To chyba jedyny piłkarz na świecie, który zdobywał więcej bramek niż miał szans[potrzebne źródło].

Przeszedł do historii mistrzostw świata jako pierwszy strzelec czterech bramek w jednym meczu w turnieju finałowym. Rekord ten pobił dopiero 56 lat później Oleg Salenko.

Drugim słynnym meczem Wilimowskiego była ostatnia gra polskiej reprezentacji przed wybuchem wojny. 27 sierpnia 1939 w Warszawie Polska podejmowała silny zespół węgierski (wicemistrzowie świata z 38). Węgrzy objęli po 33 minutach dwubramkowe prowadzenie ale Wilimowski strzelił w odpowiedzi trzy bramki oraz wywalczył rzut karny, dzięki czemu mecz zakończył się zwycięstwem Polaków 4:2.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Po urodzeniu nazywał się Ernst Otto Pradella, jako nastolatek przybrał nazwisko ojczyma. Był wychowankiem niemieckiego klubu 1. FC Kattowitz. W wieku 17 lat przeszedł do Ruchu Wielkie Hajduki. W 86 meczach ligowych strzelił 112 bramek, był królem ligowych strzelców w 1934 i 1936, przewodził także tabeli strzelców w przerwanym sezonie 1939. 21 maja 1939 w meczu ligowym z Union-Touring Łódź zdobył 10 bramek (mecz zakończył się zwycięstwem Ruchu 12:1), co do dziś pozostaje rekordem polskiej ligi. Między innymi dzięki niemu Ruch świętował cztery tytuły mistrza Polski (1934, 1935, 1936 i 1938).

W 1936 za alkohol został wyrzucony z reprezentacji olimpijskiej (choć jak podaje Andrzej Gowarzewski, prawdziwym powodem wyrzucenia Wilimowskiego z kadry było jego rzekome zawodowstwo[potrzebne źródło]). Teorię, że "pijaństwo" było tylko pretekstem, zdaje się potwierdzać fakt, iż inni gracze Ruchu, którzy tego nieszczęsnego dnia (tuż po zwycięstwie w lidze i na dwa dni przed kompromitacją 0:9 z Cracovią) na olimpiadę pojechali - (Teodor Peterek i Gerard Wodarz). Według śląskich komentatorów uderzenie w Wilimowskiego miało być uderzeniem w Ruch Chorzów (wtedy Hajduki Wielkie) który wygrywając rok po roku ligę był solą w oku działaczy z centrali PZPN.

Niesamowitą skuteczność prezentował w reprezentacji narodowej. Wilimowski zadebiutował w polskiej reprezentacji 21 maja 1934 w meczu z Danią, mając wówczas 17 lat i 332 dni, był najmłodszym reprezentantem kraju w historii polskiej piłki. Łącznie w 22 spotkaniach strzelił 21 bramek. Do historii przeszły przynajmniej dwa mecze Wilimowskiego w kadrze. W debiucie Polski w finałach mistrzostw świata w 1938 w Strasburgu zdobył cztery bramki w meczu z Brazylią, a piąta została strzelona z rzutu karnego podyktowanego po faulu na Wilimowskim (Fryderyk Scherfke). Popisy strzeleckie Wilimowskiego wystarczyły jednak tylko do przedłużenia meczu (4:4), po dogrywce Brazylia wygrała 6:5. Polska odpadła, ale Wilimowski był wymieniamy jako jeden z najlepszych piłkarzy mistrzostw. Polska była typowana jako czarny koń Przyszłych Mistrzostw Świata w 1942, do których nie doszło.

Po wybuchu II wojny światowej Ernest Wilimowski podpisał volkslistę. Wyjechał w głąb III Rzeszy i kontynuował karierę sportową. Grał m.in. w klubach 1. FC Kattowitz (1939-1940), Polizei-Sportverein Chemnitz (1940-1942) czy TSV 1860 Monachium (1942-1944), w barwach którego zdobył Puchar Niemiec). W latach 1941-1942 zaliczył 8 występów w kadrze narodowej Niemiec, zdobył w tych meczach 13 bramek.

Po wojnie Wilimowski został wymazany z historii polskiej piłki. W Polsce został potępiony i skazany na zapomnienie. Po wojnie pozostał w Niemczech, na boisku do 1959 roku. Osiadł w Karlsruhe. Został urzędnikiem, odmówił pracy w Niemieckim Związku Piłkarskim. Nigdy już nie wrócił na Śląsk.

[edytuj] Przebieg kariery piłkarskiej

[edytuj] Bramki w reprezentacji Polski

Przypisy

  1. ↑ wówczas niemieckim Kattowitz

[edytuj] Literatura

  • Karl-Heinz Harke, Georg Kachel; Fußball – Sport ohne Grenzen. Die Lebensgeschichte des Fußball-Altnationalspielers Ernst Willimowski., Dülmen, Laumann-Verlag 1996, ISBN 3-87466-259-4

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Skład reprezentacji Polski na Mundialu 1938

Baran  •  Brom  •  Cebula  •  Dytko  •  Gałecki  •  Giemsa  •  Góra  •  Habowski  •  Korbas  •  Lis  •  Łyko  •  Madejski  •  Nyc  •  R. Piec  •  W. Piec  •  Piątek  •  Scherfke  •  Szczepaniak  •  Twórz  •  Wasiewicz  •  Wilimowski  •  Wodarz  •  Trener: Kałuża

 

ODP | Europa | Wikipedia | Azja | Healthy Blogs
biuro tłumaczeń | Stroje taneczne | Spa and wellness | Instrumenty muzyczne Magnus | Tłumaczenia