Euzebiusz Słowacki (ur. 15 listopada 1773 lub, według testamentu, 14 grudnia 1772[1] w Podhorcach, zm. 10 listopada 1814 w Wilnie) – polski teoretyk i historyk literatury, tłumacz, dramatopisarz, ojciec Juliusza Słowackiego.
Ojcem Euzebiusza był Jakub Słowacki, urodzony około 1740 roku zarządca dóbr Rzewuskich w Podhorcach. Euzebiusz pracował w Liceum Krzemienieckim, gdzie uczył poezji i wymowy. W późniejszych latach, od 1811, objął katedrę na Uniwersytecie Wileńskim. Od roku 1812 był redaktorem "Kuriera Litewskiego". Jego twórczość literacka (często wyraźnie związana z działalnością pedagogiczną) zebrana została w Dziełach wydanych pośmiertnie (4 tomy w latach 1824-1826).
W 1808 roku poślubił Salomeę z Januszewskich, z którą miał syna Juliusza. W rok po ślubie Słowaccy zamieszkali w Krzemieńcu, gdzie wybudowali własny dom. Mieszkali tam do 1811, kiedy to przenieśli się do Wilna. Euzebiusz zmarł na gruźlicę[potrzebne źródło], która później stała się również przyczyną śmierci jego syna Juliusza. Jego żona miała wtedy zaledwie 23 lata, a syn 5.
[edytuj] Twórczość
- Prawidła wymowy i poezji wyjęte z "Dzieł"
- Wanda (tragedia klasycystyczna napisana ok. 1806 roku)
- Mendog, król litewski (wystawiony ok. 1813)
Przypisy
- ↑ Literatura Polska. Przewodnik Encyklopedyczny, tom II. Przewodniczący: Julian Krzyżanowski. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1985. ISBN 83-01-05369-0.