Fabian Birkowski (urodzony w 1566 we Lwowie, zmarły 9 grudnia 1636 w Krakowie) – wybitny polski kaznodzieja.
Syn Tomasza Birkowskiego - majstra kuśnierskiego i Elżbiety - córki ławnika miejskiego. Od 1585 uczył się w Akademii Krakowskiej; stopień bakałarza uzyskał w 1587, a magistra w 1593. Dla dokończenia studiów odbył podróż zagraniczną do Włoch.
W latach 1596-97 wykładał literaturę grecką i rzymską w Akademii Krakowskiej. Był znawcą teologii i literatury antycznej i od 1596 r. Dominikaninem. Przypisano mu też tytuł doktora teologii; wykładał ją m.in. w konwencie dominikańskim w Krakowie. Po śmierci Piotra Skargi (1612) kaznodzieja królewski - syna królewskiego Władysława IV w Warszawie.
Towarzyszył królewiczowi w wyprawach wojennych (Moskwa, Chocim). Był jednym z członków Rady Duchownej mającej doprowadzić do pokoju z dysydentami. Do 1634 r. przebywał w Warszawie. Następnie osiadł w Krakowie, gdzie pełnił funkcję przeora klasztoru.
Powszechnie podziwiany przez współczesnych i wysoko ceniony przez historyków. Mówca pełen życia, silnie poruszający słuchaczy. Największe uznanie zyskały jego kazania pogrzebowe i obozowe. Są one cennym źródłem do poznania myśli i życia codziennego epoki staropolskiej.
Najsłynniejsze kazania pogrzebowe:
- Jan Zamoyski (1605)
- Jan Karol Chodkiewicz (1621)
- Nagrobek Osmanowi, cesarzowi tureckiemu (1622)
- Krzyż kawalerski – o Bartłomieju Nowodworskim (1625)
- Kwiaty z koron królewskich nieśmiertelne – o Zygmuncie III Wazie (1632)
- Kwiat padający – o Gustawie Adolfie (1632)
Kazania obozowe:
- Panu Bogu podziękowanie za uspokojenie Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego (1621)
- Kazanie obozowe o Bogarodzicy (1623)
- Kantymir basza porażony (1624)
Zbiory innych kazań: