Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Fakomatozy (ang. phakomatosis, z gr. phakoma = znamię, plama) – są to zaburzenia rozwojowe w tkankach pochodzących z trzech listków zarodkowych, które ujawniają się zmianami w obrębie skóry, układu nerwowego i naczyniowego oraz współwystępującymi wadami narządów wewnętrznych. Często występuje tendencja do rozrostu nowotworowego. Zbliżone do fakomatozy pojęcia to neurodermatozy i ektodermozy. Fakomatozy często są też nazywane schorzeniami nerwowo-skórnymi (ang. neurocutaneous syndromes) lub dysplazjami neuroektomezodermalnymi. Są to zwykle choroby jednogenowe. Mutacje w genach wywołujące fakomatozy z reguły zaburzają powstawanie listków zarodkowych i zawiązków tkanek w 3-4 tygodniu życia płodowego. [edytuj] HistoriaPojęcie fakomatozy wymyślił i wprowadził do medycyny duński oftalmolog Jan van der Hoeve (1878–1952) w 1921 roku, zaliczając do tej grupy stwardnienie guzowate, zespół von Hippla-Lindaua, neurofibromatozę i zespół Sturge'a-Webera[1][2][3]. Do chorób z grupy fakomatoz zaliczamy:
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
| ||||||||||||||