Felix Christian Klein, 1849-1925

Felix Christian Klein (ur. 25 kwietnia 1849 w Düsseldorfie, zm. 22 czerwca 1925 w Getyndze) – niemiecki matematyk, profesor uniwersytetów w Erlangen, Lipsku i Getyndze oraz politechniki w Monachium. Od 1913 członek Berlińskiej Akademii Nauk.

[edytuj] Dokonania

Zajmował się geometrią, równaniami algebraicznymi, teorią funkcji i teorią grup, a także historią matematyki; w 1872 r., obejmując stanowisko profesora na uniwersytecie w Erlangen, wygłosił wykład, którego tezy stały się później słynnym programem erlangeńskim.

W wykładzie tym usystematyzował geometrię; uznał, że istnieją różne geometrie, każda zaś z nich bada tylko te właściwości brył i figur, które nie zmieniają się (są niezmiennikami) przy dokonywaniu transformacji przestrzeni należących do określonej grupy przekształceń.

Podstawowe takie grupy, to:

• izometrie (nie zmieniają odległości między punktami przestrzeni)
• podobieństwa (nie zmieniają kątów)
• przekształcenia afiniczne
• przekształcenia rzutowe

Kolejną grupę tworzą przekształcenia ciągłe (zob. topolgia).

[edytuj] Główne dzieła

• Gesammelte mathematische Abhandlung (1921-1923),
• Elementarmathematik vom höhern Standpunkt aus (1908-1909).

[edytuj] Zobacz też

• butelka Kleina