Ferroelektryki to materiały wykazujące spontaniczną polaryzację, której kierunek można zmienić przykładając zewnętrzne pole elektryczne. Wskutek tego i występowania spontanicznie spolaryzowanych obszarów (domen) ferroelektryki mają bardzo dużą przenikalność elektryczną (ε).

W ferroelektrykach podobnie jak ferromagnetykach występuje zjawisko histerezy oraz zanik właściwości ferroelektrycznych w określonej temperaturze (zwanej podobnie jak w ferromagnetykach temperaturą Curie).

Pierwszym znanym ferroelektrykiem była sól Seignette'a, stąd też dawna nazwa ferroelektryków - seignetoelektryki. Obecnie często wykorzystywanym ferroelektrykiem jest tytanian baru, który znajduje zastosowanie w kondensatorach dużej pojemności, miernikach natężenia pola elektrycznego oraz układach techniki impulsowej. Ferroelektryki używane są również do produkcji nieulotnej pamięci zwanej ferroelectric RAM w skrócie FRAM FeRAM. Istnieją również ferroelektryki ciekłokrystaliczne. Zostały one odkryte w roku 1979. W ostatnich latach intensywnie poszukiwane i badane są nowe ferroelektryki ciekłokrystaliczne ze względu na ich dynamicznie rosnące zastosowanie w wyświetlaczach ciekłokrystalicznych (np. monitorach LCD).