| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Filip Neriusz Walter (ur. 31 maja 1810 w Krakowie, zm. 9 kwietnia 1847 w Paryżu) - wybitny polski chemik dziewiętnastowieczny, specjalizujący się w chemii organicznej i chemii produktów naturalnych, twórca polskiego nazewnictwa chemicznego. [edytuj] BiografiaW latach 1825-1827 na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował historię i chemię. W latach 1827-1830 na Uniwersytecie Berlińskim studiował chemię. W 1830 roku na Uniwersytecie Berlińskim obronił pracę dyplomową opisującą kwas szczawiowy i otrzymał promocję doktorską. W 1831 na Uniwersytecie Jagiellońskim otrzymał akt nominacji profesora chemii, w tym samym roku wyjechał do Francji. We Francji współpracował ze znakomitymi chemikami XIX wieku, takimi jak : Jean-Baptiste Dumas, Pierre Joseph Pelletier. W latach 1836–1845 piastował funkcję dyrektora pracowni chemicznej Centralnej Szkoły Sztuk i Rzemiosł w Paryżu. W 1847 rząd Francji przyznał Filipowi Walterowi za zasługi naukowe i pracę pedagogiczną odznaczenie - krzyż Legii Honorowej. [edytuj] OsiągnięciaW swoich badaniach zajmował się produktami destylacji żywic roślinnych, ropy naftowej i wosku oraz olejków roślinnych. Był odkrywcą toluenu, bifenylu, kumenu, mentenu, biksylylenu, nitrotoluenu, cedrenu, oktanaftenu, undekanaftenu i innych. W sumie odkrył i zbadał 24 związki chemiczne. W publikacji z 1842 roku pt. Krótki wykład nomenklatury chemicznej polskiej oraz z 1844 roku pt. Wykład nomenklatury chemicznej polskiej i porównanie jej z nomenklaturami łacińską, francuską, angielską i niemiecką Filip Walter stworzył polską nomenklaturę związków nieorganicznych, stanowiącą podstawę nazewnictwa stosowanego obecnie. Zaproponował polskie nazwy pierwiastków i niektórych związków chemicznych używanych obecnie, takich jak: azot, bar, bor, brom, cez, chlor, fluor, itr, jod, lit, magnez, osm, pallad, potas, rod, tellur, tor, wanad, węgiel, wodór, siarkowodór i in. [edytuj] Literatura
|