Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Fiszbinowce (Mysticeti) - jeden z dwóch podrzędów waleni. Charakteryzują się obecnością fiszbinów, czyli rogowych płyt w szczękach, służących do odfiltrowania planktonu z wody. Zęby u żyjących gatunków są obecne jedynie w okresie embrionalnym, są jednak znane kopalne gatunki fiszbinowców z zębami zamiast fiszbinu. Do fiszbinowców zalicza się największe ssaki morskie. Płetwal błękitny jest największym ssakiem, jaki żył kiedykolwiek na Ziemi.
[edytuj] OdżywianieFiszbinowce odżywiają się przeważnie planktonem, szczególnie krylem. Niektóre gatunki jedzą także ryby. W trakcie żerowania, zwierzę nabiera dużą ilość wody do paszczy. Następnie wyciska ją przy zamkniętych szczękach przez fiszbin, który zatrzymuje zawarte w wodzie zwierzęta. Inne sposoby odżywiania to filtrowanie ze stale otwartą paszczą (np. wieloryby gładkoskóre) oraz filtrowanie mułu z dna (pływacz szary). [edytuj] Zachowanie[edytuj] WędrowanieFiszbinowce żyją we wszystkich oceanach. Wszystkie gatunki podejmują corocznie wędrówki. Lato spędzają żerując w zimnych wodach na wysokich szerokościach. Jesienią odpływają do cieplejszych obszarów, gdzie odbywa się parzenie i poród. Poza miejscami żerowania fiszbinowce odżywiają się rzadko lub poszczą przez miesiące. Pływacz szary odbywa nawet najdłuższą wędrówkę ssaków. [edytuj] SkokiMimo znacznej masy, fiszbinowce są w stanie wyskoczyć całkowicie z wody. Znana jest akrobacja długopłetwca, ale także inne fiszbinowce przebijają ciałem powierzchnię wody lub uderzają w nią głośno płetwami. Cel tego zachowania nie został jednoznacznie wyjaśniony. [edytuj] GłosW przeciwieństwie do zębowców, u fiszbinowców zdolność do echolokacji nie została potwierdzona. Za to potrafią one wydawać niskie dźwięki o wielkiej mocy (infradźwięki. Wołania największych waleni są słyszalne przez setki kilometrów. Długopłetwiec słynie z wyjątkowych pieśni, których złożone serie strof odmieniane są corocznie i prawdopodobnie służą w zalotach. [edytuj] SystematykaDo fiszbinowców zalicza się rodziny:
oraz wymarłe: [edytuj] BibliografiaWilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) (en). Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 7 grudnia 2007]. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||