Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Floks wiechowaty, płomyk wiechowaty (Phlox paniculata) - gatunek byliny z rodziny wielosiłowatych. W stanie dzikim występuje w przyatlantyckiej części Ameryki Północnej. W Polsce rozpowszechniony w uprawach, niekiedy dziczejący.
[edytuj] Charakterystyka
- Pokrój
- Tworzy gęste kępy o wysokości 50-120 cm.
- Łodyga
- Liczne, sztywne, wzniesione, twarde.
- Liście
- Dolne nakrzyżległe, górne skrętoległe, prawie siedzące, jajowatolancetowate, zaostrzone, długości do 12 cm
- Kwiaty
- Jasnoczerwone kwiaty w szczytowych, wiechowatych kwiatostanach. Kwitnie od lipca do sierpnia (różne odmiany różnią się terminem kwitnienia).
[edytuj] Zastosowanie
- Roślina ozdobna. Uprawiany ze względu na swoje piękne i pachnące kwiaty na rabatach oraz na kwiat cięty.
- Wymagania: najlepiej rośnie w ziemi próchniczej, stanowisko słoneczne lub półcień. Na posadzenie należy przeznaczyć więcej miejsca bo lubi się rozkrzewiać.
- Rozmnażanie: przez podział bryły korzeniowej (wiosną i jesienią) lub przez zadzonki pędowe lub korzeniowe.
- Sztuka kulinarna: kwiaty floksa wiechowatego są jadalne i mają słodkawo-korzenny smak.
[edytuj] Bibliografia
- Bolesław Chlebowski, Kazimierz Mynett: Kwiaciarstwo. Warszawa: PWRiL, 1983. ISBN 83-09-00544-X.
|