François Fillon
Data i miejsce urodzenia	4 marca 1954 Le Mans
168. Premier Republiki Francuskiej
Okres urzędowania	od 17 maja 2007
Przynależność polityczna	Unia na rzecz Ruchu Ludowego
Poprzednik	Dominique de Villepin
Minister Edukacji, Szkolnictwa Wyższego i Badań
Okres urzędowania	od 31 marca 2004 do 2 czerwca 2005
Poprzednik	Luc Ferry
Następca	Gilles de Robien
Minister Spraw Społecznych i Pracy
Okres urzędowania	od 7 maja 2002 do 31 marca 2004
Poprzednik	Élisabeth Guigou
Następca	Jean-Louis Borloo
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

François Fillon, wym. [fʁɑ̃.swa fi.jɔ̃] (ur. 4 marca 1954 w Le Mans, Sarthe) – francuski polityk, członek Unii na rzecz Ruchu Ludowego, premier Francji od 17 maja 2007.

[edytuj] Edukacja

Rodzina Fillonów pochodzi z francuskiego departamentu Sarthe. Ojciec Francois Fillona był notariuszem, a matka znaną francuską historyczką.

Fillon w 1976 ukończył prawo publiczne na Uniwersytecie Maine w Le Mans. W 1977 ukończył studia podyplomowe prawa publicznego na Uniwersytecie Rene Descartesa w Paryżu. Ukończył także studia podyplomowe z dziedziny nauk politycznych w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu.

[edytuj] Początki kariery politycznej

W polityce zadebiutował w 1976, kiedy został asystentem deputowanego Joëla Le Theule. Rok później, gdy ten objął stanowisko ministra transportu, Fillon został wiceszefem jego gabinetu. Fillon jak każdy polityk francuski zaczynał swą karierę polityczną od szczebla regionalnego. W 1981 został radnym w radzie generalnej gminy Sablé-sur-Sarthe i stanowisko to zajmował aż do 1998. Od 1992 do 1998 był jej przewodniczącym.

W latach 1983-2001 był równiez merem miejscowości Sablé-sur-Sarthe. Od 1998 jest członkiem rady regionalnej Pays de la Loire. W latach 1998-2004 był jej przewodniczącym.

W 1981 Fillon, w wieku 27 lat, został wybrany po raz pierwszy do Zgromadzenia Narodowego z okręgu Sarthe. Od tego czasu w następnych wyborach parlametarnych (w 1986, 1988, 1993, 1997, 2002) utrzymywał swój mandat poselski. W latach 1986-1988 przewodniczył sejmowej Komisji Obrony.

[edytuj] Minister

W latach 1993-1995 zajmował stanowisko ministra szkolnictwa wyższego i badań w rządzie Édouarda Balladura. W maju 1995 objął urząd ministra usług pocztowych i technologi informacyjnych w gabinecie Alaina Juppé i zajmował go do maja 1997.

Ponownie na stanowisko rządowe powrócił w maju 2002, kiedy objął funkcję ministra spraw społecznych, pracy i solidarności w gabinecie premiera Jean-Pierre'a Raffarina. Jako minister próbował zmienić prawo o 35-godzinym tygodniu pracy i przeprowadzić reformę systemu emerytalnego (Loi Fillon).

W marcu 2004 został ministrem edukacji, szkolnictwa wyższego i badań. W kwietniu 2005 przeprowadził reformę systemu edukacyjnego, wprawadzjąc m.in. minima programowe dla wielu przedmiotów szkolnych i akademickich oraz zasady wynagrodzania nauczycieli. Ze stanowiska ustąpił w czerwcu 2005, kiedy nowym premierem został Dominique de Villepin.

We wrześniu 2005 Fillon został senatorem z okręgu Sarthe.

[edytuj] Premier

François Fillon przemawiający w Zgromadzeniu Narodowym, 2007.

W 2007 Fillon szeroko zaangażował się w kampanię prezydencką Nicolasa Sarkozy'ego. Został m.in. jego doradca politycznym. Uważany był od tego czasu za potencjalnego kandydata do stanowiska szefa rządu. 12 kwietnia 2007, w czasie kampanii prezydenckiej, Sarkozy wymienił nazwisko Fillona jako potencjalnego przyszłego premiera. W dzień po wyborach Sarkozy miał to potwierdzić w rozmowie telefonicznej z premierem Tonym Blairem.

W wyborach prezdydenckich 6 maja 2008 Sakozy pokonał Ségolène Royal, zdobywając 53% głosów i 16 maja 2008 objął oficjalnie urząd prezdenta republiki^[1]. 15 maja 2007 premier Dominique de Villepin podał się wraz z rządem do dymisji^[2]. Dzień po objęciu urzędu szefa państwa, 17 maja 2007 prezydent Nicolas Sarkozy mianował Fillona szefem nowego rządu^[3][4].

W wyborach parlamentarnych w czerwcu Unia na rzecz Ruchu Ludowego zdobyła większość miejsc w Zgromadzeniu Narodowym, a premier Fillon uzyskał mandat paralmentarny z okręgu Sarthe.^[5]. 19 czerwca 2007 François Fillon został po raz drugi mianowany przez prezydenta szefem nowego rządu^[6][7].

[edytuj] Życie prywatne

François Fillon jest żonaty od 1980. Jego żona, Penelope, z pochodzenia jest Walijką. Para poznała się w czasie pracy Penelope jako nauczycielki języka angielskiego w Le Mans. Fillon ma pięcioro dzieci. Rodzina mieszka w XII-wiecznym zamku Château de Beaucé nad brzegiem rzeki Sarthe w miasteczku Solesmes.

Fiilon ma dówch młodszych braci. Pierwszy, Dominique jest pianistą. Drugi, Pierre jest okulistą i jest żonaty z młodszą siostrą żony Fillona.

François Fillon z prezydentem Lechem Kaczyńskim, 2007.

Przypisy

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Strona oficjalna premiera Francji
• Blog François Fillona
• Profil na stronie Senatu
• "Profile: Francois Fillon", BBC News, 17 maja 2007.

p • d • e

Premierzy V Republiki Francuskiej

Michel Debré • Georges Pompidou • Maurice Couve de Murville • Jacques Chaban-Delmas • Pierre Messmer • Jacques Chirac • Raymond Barre • Pierre Mauroy • Laurent Fabius • Jacques Chirac • Michel Rocard • Édith Cresson • Pierre Bérégovoy • Édouard Balladur • Alain Juppé • Lionel Jospin • Jean-Pierre Raffarin • Dominique de Villepin • François Fillon

 

p • d • e

Rząd Édouarda Balladura, 1993-1995

W dniu powstania
Michèle Alliot-Marie • Edmond Alphandéry • Édouard Balladur • François Bayrou • Bernard Bosson • Alain Carignon • Hervé de Charette • François Fillon • Michel Giraud • Alain Juppé • François Léotard • Gérard Longuet • Alain Madelin • Pierre Méhaignerie • Philippe Mestre • Charles Pasqua • Dominique Perben • Jean Puech • André Rossinot • Michel Roussin • Nicolas Sarkozy • Jacques Toubon • Simone Veil
Późniejsi członkowie rządu
Bernard Debré • José Rossi

 

p • d • e

Pierwszy rząd Alaina Juppé, 1995

W dniu powstania
Jean Arthuis • Jacques Barrot • François Bayrou • Hervé de Charette • Colette Codaccioni • Jean-Louis Debré • Philippe Douste-Blazy • François Fillon • Yves Galland • Claude Goasguen • Elisabeth Hubert • Alain Juppé • Alain Madelin • Charles Millon • Françoise de Panafieu • Pierre Pasquini • Jean-Jacques de Peretti • Pierre-André Périssol • Bernard Pons • Jean Puech • Jean-Pierre Raffarin • Éric Raoult • Roger Romani • Jacques Toubon • Philippe Vasseur

 

p • d • e

Pierwszy rząd Jean-Pierre'a Raffarina, 2002-2004

W dniu powstania
Jean-Jacques Aillagon • Michèle Alliot-Marie • Roselyne Bachelot • Jean-Paul Delevoye • Luc Ferry • François Fillon • Hervé Gaymard • Brigitte Girardin • Jean-François Lamour • Jean-François Mattei • François Mer • Dominique Perben • Jean-Pierre Raffarin • Gilles de Robien • Tokia Saïfi • Nicolas Sarkozy • Dominique de Villepin
Późniejsi członkowie rządu
Renaud Donnedieu de Vabres

 

p • d • e

Drugi rząd Jean-Pierre'a Raffarina, 2004-2005

W dniu powstania
Michèle Alliot-Marie • Nicole Ameline • François d'Aubert • Michel Barnier • Jean-Louis Borloo • Renaud Donnedieu de Vabres • Philippe Douste-Blazy • Renaud Dutreil • François Fillon • Hervé Gaymard • Brigitte Girardin • Jean-François Lamour • Serge Lepeltier • Dominique Perben • Jean-Pierre Raffarin • Gilles de Robien • Marie-Josée Roig • Nicolas Sarkozy • Dominique de Villepin
Późniejsi członkowie rządu
Thierry Breton • Dominique Bussereau

 

p • d • e

Pierwszy rząd Françoisa Fillona, 2007

W dniu powstania
Christine Albanel • Michèle Alliot-Marie • Roselyne Bachelot • Xavier Bertrand • Jean-Louis Borloo • Christine Boutin • Xavier Darcos • Rachida Dati • François Fillon • Brice Hortefeux • Alain Juppé • Bernard Kouchner • Christine Lagarde • Hervé Morin • Valérie Pécresse • Éric Wœrth

 

p • d • e

Drugi rząd Françoisa Fillona, 2007-

W dniu powstania
Christine Albanel • Michèle Alliot-Marie • Roselyne Bachelot • Michel Barnier • Xavier Bertrand • Jean-Louis Borloo • Christine Boutin • Xavier Darcos • Rachida Dati • François Fillon • Brice Hortefeux • Bernard Kouchner • Christine Lagarde • Hervé Morin • Valérie Pécresse • Éric Wœrth

 

p • d • e Szefowie państw i rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś - Bośnia i Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr¹ • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[1] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy •• Państwo nieuznawane: Naddniestrze[2] Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia i Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy ↑ Republika Kosowa jest obecnie uznawana przez 53 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 5 grudnia 2008) ↑ Prezydent Naddniestrza pełni równocześnie funkcję szefa rządu.