Franciszek Wężyk (ur. 7 października 1785 w Witulinie, zm. 2 maja 1862) – polski pisarz, członek Towarzystwa Przyjaciół Nauk, prezes Towarzystwa Naukowego Krakowskiego, poseł na Sejm Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego, senator.
W 1812 powołany do Rady Generalnej Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego. 14 maja 1831 mianowany senatorem-kasztelanem Królestwa Polskiego. [1]
W swej twórczości łączył umiarkowany klasycyzm z tendencjami preromantyzmu (np. pochwała Szekspira w: O poezji dramatycznej), autor poematu opisowego Okolice Krakowa i tragedii Gliński. Pisywał też powieści historyczne i ody.
[edytuj] Dzieła
- Stanisław Łokietek
- Gliński. Tragedia w pięciu aktach wierszem
- Oda z okoliczności ogłoszenia Polski dnia 28. Czerwca 1812 w Warszawie
Przypisy
- ↑ Andrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 479.
