Głoski pochylone, inaczej głoski ścieśnione - samogłoski, które powstały z rozwoju dawnych głosek długich; w starych tekstach najczęściej oznaczane znakiem diakrytycznym ' nad literą oznaczającą głoskę; dziś już nie istnieją w polszczyźnie literackiej, choć zachowały się w dialektach; głoski pochylone zanikały w polszczyźnie stopniowo, ostatecznie ich oznaczania zaprzestano około 1936 roku (postanowienia PAU), stwierdzając, że wymowa pochylonych (wcześniej długich) ujednoliciła się z wymową głosek jasnych (krótkich); reliktem dawnych oznaczeń jest w polszczyźnie rozróżnienie u/ó.

[edytuj] Wymowa

Nie możemy podać stuprocentowo pewnej wartości fonetycznej staropolskich głosek pochylonych, bo z oczywistych względów nie ma nagrań języka staropolskiego. Niemniej bardzo prawdopodobne jest, że:

• pochylone a (obecnie oznaczane grafemem å) - brzmiało jak [ɑ] lub [ɒ],
• pochylone e (é) - jak [e],
• pochylone o (ó) - jak [o].

[edytuj] Zobacz też

• zanik iloczasu