Księżyce Kordylewskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rozmieszczenie punktów libracyjnych L4 i L5, w których występują księżyce Kordylewskiego

Księżyce Kordylewskiego – obłoki pyłowe znajdujące się w punktach libracyjnych L4 i L5 orbity Księżyca, obiegające Ziemię w tym samym czasie co Księżyc. Ich istnienie w 1961 roku zostało zasugerowane przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego[1].

Po raz pierwszy Kordylewski miał je zaobserwować w październiku 1956 roku w obserwatorium meteorologicznym na Kasprowym Wierchu, jako poświatę o wielkości kątowej około 2° (później oceniano wielkość obłoków na 6°) i jasności o połowę mniejszej od efektu Gegenschein (przeciwświecenia). Zjawisko to udało się sfotografować 5 lat później, kiedy hipotetyczne obłoki zdawały się zmienić kształt i rozmiar.

Każdy z dwóch obłoków Kordylewskiego ma masę sumaryczną około 10 000 kg, a średnicę ok. 10 000 km[2] (dla porównania średnica Ziemi wynosi ok. 12 745 km).

Istnienie księżyców pyłowych może być zjawiskiem przejściowym (krótkotrwałym), jako że punkty libracyjne L4 i L5 są niestabilne ze względu na perturbacje ze strony planet wewnętrznych.

Francisco Valdes i Robert A. Freitas Jr. poszukiwali bezowocnie obiektów w pobliżu Punktów Lagrange'a układu Ziemia – Księżyc, jednak nie wykluczają istnienia chmur pyłowych w tych miejscach[3].

W 2018 roku węgierscy badacze Judit Slíz-Balogh, Andras Barta i Gábor Horváth opublikowali wyniki obserwacji potwierdzające istnienie księżyców Kordylewskiego[4][5][6][7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rene Laufer, Wilfried Tost, Oliver Zeile, Ralf Srama, Hans-Peter Roeser: THE KORDYLEWSKY CLOUDS – AN EXAMPLE FOR A CRUISE PHASE OBSERVATION DURI NG THE LUNAR MISSION BW1. 21.02.2007. [dostęp 2016-06-24].
  2. R. Laufe, W. Tost, O. Zeile, R. Srama, H.-P. Roeser. The Kordylewsky Clouds - An example for a cruise phase observation during the lunar mission BW1. , 2007-92-21. 11th ISU Annual International Symposium (ang.). 
  3. Francisco Valdes: A Search for Objects near the Earth-Moon Lagrangian Points. 1982. [dostęp 2016-07-06].
  4. Radek Kosarzycki: Węgierscy badacze obserwują obłoki Kordylewskiego. Puls Kosmosu, 2018-10-27. [dostęp 2018-10-29].
  5. Judit Slíz-Balogh, Andras Barta, Gábor Horváth. Celestial mechanic and polarization opitics of the Kordylewski dust cloud in the Earth-Moon Lagrange point L5 I. – Three dimensional celestial mecganical modelling of dyst cloud formation. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 480 (4), s. 5550-5559, 11 listopada 2018. DOI: 10.1093/mnras/sty2049. ISSN 0035-8711. 
  6. Peter Dockrill: Astronomers Have Detected a Gosthly Dust Cloud Orbiting Our Earth. ScienceAlert, 2018-10-29. [dostęp 2018-11-06].
  7. Tomasz Mrozek: Nowe dowody na istnienie pyłowych Księżyców Kordylewskiego. Urania – Postępy Astronomii, 2018-11-05. [dostęp 2018-11-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]