Ten artykuł jest częścią serii Polityka III RP
Prawo
Konstytucja Polskie prawo
Władza wykonawcza
Prezydent Lech Kaczyński Prezes Rady Ministrów Donald Tusk Rada Ministrów
Władza ustawodawcza
Sejm Senat Zgromadzenie Narodowe
Władza sądownicza
Sąd Najwyższy Trybunał Konstytucyjny Trybunał Stanu Naczelny Sąd Administracyjny
Samorząd terytorialny
Samorząd w Polsce Samorząd gminny Samorząd powiatowy Samorząd województwa
Kluby parlamentarne
PO PiS Lewica PSL
Wybory
Wybory w Polsce (od 1989): prezydenckie: 1990 1995 2000 2005 parlamentarne: 1989 1991 1993 1997 2001 2005 2007 samorządowe: 1990 1994 1998 2002 2006 europejskie: 2004 Referenda ogólnokrajowe (od 1989): 1996 1997 2003

Liga Polskich Rodzin (LPR) – polska prawicowa partia polityczna powstała 21 kwietnia 2001 (zarejestrowana sądownie 30 maja 2001) z połączenia Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego i Stronnictwa Narodowego, których wspólne władze wybrano na I Kongresie LPR 5 maja 2001. Jednak w skład większej struktury jaką był Komitet Wyborczy Liga Polskich Rodzin weszły także inne ugrupowania radykalnej prawicy: Ruch Odbudowy Polski, Ruch Katolicko-Narodowy, Porozumienie Polskie, Przymierze dla Polski i inne.

Organizacją młodzieżową, która pomogła utworzyć LPR i z nią współpracowała, była Młodzież Wszechpolska (reaktywowana 2 grudnia 1989 przez byłego prezesa LPR – Romana Giertycha). W związku z ujawnianymi coraz liczniej skandalami dotyczącymi tej organizacji, 12 grudnia 2006 Roman Giertych odciął się od MW, jako młodzieżówkę partii powołując Ruch Młodych LPR. Ze stronnictwem związany jest miesięcznik Racja Polska.

[edytuj] Program polityczny

Początkowo partia, ze swoim programem, nawiązywała do myśli przedwojennego obozu narodowo-demokratycznego i jego najbardziej znaczącego przedstawiciela – Romana Dmowskiego. W 2006 lider LPR – Roman Giertych – odciął się jednak od dziedzictwa Dmowskiego^[1].

W polityce zagranicznej, ugrupowanie postuluje poszerzanie współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, Rosją oraz państwami Unii Europejskiej. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej (któremu partia była przeciwna), opowiada się za współpracą w jej ramach ale na równych prawach i warunkach, sprzeciwia się dalszej integracji europejskiej oraz pomysłom federacyjnym, które ograniczają suwerenność poszczególnych państw. Z tego powodu partia odrzuca przyjęcie wspólnej waluty euro oraz jakiejkolwiek konstytucji europejskiej.

W sferze obyczajowej i kulturowej partia ma charakter konserwatywny, akcentując tradycję katolicką. Dlatego sprzeciwia się różnym postulatom głoszonym przez partie lewicowe i liberalne, do których należy m.in.: legalizacja eutanazji, rejestracja związków homoseksualnych, legalizacja tzw. "narkotyków miękkich" oraz rozdział państwa od Kościoła. Opowiada się natomiast za całkowitym zakazem wykonywania aborcji, tłumacząc to ochroną życia od momentu poczęcia.

Program gospodarczy ugrupowania ma charakter socjalny i protekcjonistyczny; skupia się na ochronie rynku polskiego, szczególnie przed udziałem zagranicznego kapitału oraz wykupem polskiej ziemi przez cudzoziemców. Popiera częściową prywatyzację dokonywaną przez polski kapitał, podkreślając zachowanie przez państwo kontroli nad strategicznymi dziedzinami gospodarki. Partia postuluje również tworzenie ulg podatkowych dla rodzin wielodzietnych.

Stronnictwo jest przeciwne zniesieniu poboru do wojska i wprowadzeniu armii zawodowej. Nie popiera rozwiązania Senatu i likwidacji powiatów. Akcentuje natomiast konieczność zwiększenia uprawnień samorządów, szczególnie gminy, widząc w tym rozwój społeczeństwa obywatelskiego oraz umacnianie narodowej tożsamości i suwerenności.

LPR postuluje również: wprowadzenie kary śmierci dla osób mordujących dzieci poniżej 15 roku życia z podłożem seksualnym, utrzymanie finansowanej ze środków publicznych edukacji i służby zdrowia, upublicznienie wszystkich teczek peerelowskich służb specjalnych oraz natychmiastowe wycofanie polskich wojsk z Iraku.

[edytuj] Historia LPR

[edytuj] Geneza nazwy Liga Polskich Rodzin

Polskie środowiska narodowe zawsze odwoływały się do tradycji dziewiętnastowiecznych założycieli ruchu narodowego. Pierwszymi narodowymi organizacjami politycznymi były:

• Liga Polska (1887-1893), założona na emigracji w Szwajcarii,
• Liga Narodowa (1893-1928), założona na terenie zaboru rosyjskiego.

Na przełomie XX i XXI wieku działacze narodowi zaczęli nawiązywać do tych nazw tworząc kolejno dwa nowe ugrupowania polityczne:

• Organizacja Narodu Polskiego - Liga Polska (polsko-polonijna partia polityczna, która powstała 15 czerwca 2000; kongres założycielski 24 lutego 2001; założyciel – Jan Pyszko),
• Liga Rodzin (stowarzyszenie, którego powstanie ogłoszono na antenie Radia Maryja 1 stycznia 2001; kongres założycielski 4 lutego 2001; założyciel – Witold Hatka).

Obie organizacje powstawały w atmosferze wzajemnego konfliktu i odwołując się do tych samych środowisk. Założyciele nowej partii politycznej Liga Polskich Rodzin skorzystali z nazw obu ugrupowań łącząc je w swoją nazwę. Do tworzenia LPR nie dopuścili jednak wielu działaczy z obu organizacji (np. Jana Pyszko z Ligi Polskiej, Henryka Goryszewskiego z Ligi Rodzin, itd.).

[edytuj] Powstanie partii Liga Polskich Rodzin

Oficjalną datą powstania partii jest 5 maja 2001 (kiedy to przeprowadzono I Kongres LPR), jednak decyzję o jej powołaniu podjęto na posiedzeniu Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w dniu 21 kwietnia 2001. Oficjalnie SND przyjęło nową nazwę podczas Kongresu. 19 maja 2001 na posiedzeniu Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego poparto utworzenie LPR. Jednak część działaczy ruchu narodowego niezadowolona z funkcjonowania wspólnego ugrupowania podjęła ponownie działalność pod szyldem SN organizując 15 września 2001 Kongres Nadzwyczajny. Stronnictwo Narodowe kontynuowało odrębną działalność do 31 stycznia 2004, kiedy to przekształcono partię SN w Stowarzyszenie "Stronnictwo Narodowe".

Do Komitetu Wyborczego LPR (pełnomocnik wyborczy – Marek Kotlinowski) w 2001 przyłączyły się m.in. następujące ugrupowania polityczne:

(data przyłączenia, nazwa partii politycznej, lider ugrupowania)

• 22 czerwca – Porozumienie Polskie (Jan Łopuszański),
• 22 czerwca – Ruch Katolicko-Narodowy (Antoni Macierewicz),
• 23 lipca – Przymierze dla Polski (Gabriel Janowski),
• 28 lipca – Ruch Odbudowy Polski (Jan Olszewski).

[edytuj] Wybory parlamentarne

Wyniki LPR w wyborach

[edytuj] 2001

W wyborach parlamentarnych w 2001 LPR uzyskała 1 025 148 głosów, tj. 7,87% poparcia, co przełożyło się na 38 mandatów poselskich oraz 2 senatorskie. W wyborach tych na listach LPR znalazły się wszystkie znaczące ugrupowania radykalnej prawicy poza środowiskami skupionymi w konkurencyjnym Komitecie Wyborczym Alternatywa Ruch Społeczny, który zdobył 54 266 głosów, tj. 0,42% i nie uzyskał mandatów parlamentarnych. Sukces jakim było niewątpliwie znalezienie się w parlamencie LPR zawdzięczało głównie nieformalnemu patronatowi wpływowej radiostacji – Radio Maryja. Jednak już wkrótce po wyborach rozpoczął się trwający kilka lat proces stopniowego wycofywania poparcia tego radia dla LPR.

Również niedługo po wyborach poszczególni posłowie LPR zaczęli opuszczać klub parlamentarny w większości tworząc własne koła poselskie. Kolejno powstawały nowe koła:

(data powstania, nazwa koła poselskiego, lider ugrupowania)

• 27 sierpnia 2002 – Ruch Odbudowy Polski (Jan Olszewski),
• 5 listopada 2002 – Ruch Katolicko-Narodowy (Antoni Macierewicz),
• 15 stycznia 2003 – Porozumienie Polskie (Jan Łopuszański),
• 20 kwietnia 2004 – Dom Ojczysty (Halina Szustak),
• 13 września 2005 – Ruch Patriotyczny (Gabriel Janowski).

Obok odpływu znacznej ilości posłów z klubu LPR dołączyło jednak do niego kilku posłów z innych klubów parlamentarnych. Na koniec kadencji liczył on 19 posłów i 4 senatorów.

[edytuj] 2005

W wyborach parlamentarnych w 2005 LPR uzyskała 940 762 głosy, tj. 7,97% poparcia, co przełożyło się na 34 mandaty poselskie oraz 7 senatorskich. Byli politycy LPR zorganizowali w tych wyborach dwie inne listy wyborcze – Ruch Patriotyczny (skupiający ROP, RKN i PdP, który uzyskał 124 038 głosów, tj. 1,05% poparcia) oraz Dom Ojczysty (który uzyskał 32 863 głosy, tj. 0,28% poparcia). Natomiast kandydaci Porozumienia Polskiego startowali tylko w wyborach do Senatu. Żadna z tych organizacji nie zdobyła jednak mandatów parlamentarnych.

5 maja 2006 Liga Polskich Rodzin weszła do koalicyjnego rządu Kazimierza Marcinkiewicza (PiS–Samoobrona–LPR–Narodowe Koło Parlamentarne), w którym objęła dwa resorty: Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Ministerstwo Gospodarki Morskiej. Te same stanowiska ministerialne politycy LPR piastowali również w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Członkowie rządu z ramienia LPR zostali zdymisjonowani 13 sierpnia 2007.

[edytuj] 2007

10 września 2007 Liga Polskich Rodzin weszła wraz z UPR i Prawicą Rzeczypospolitej w skład porozumienia wyborczego pod nazwą Liga Prawicy Rzeczypospolitej. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 Komitet Wyborczy LPR zdobył 209 171 głosów, tj. 1,30% poparcia i nie uzyskał mandatów parlamentarnych. Posłowie, którzy opuścili LPR w trakcie kadencji startowali następnie do Sejmu z dwóch list wyborczych: Ruch Ludowo-Narodowy z list Prawa i Sprawiedliwości (skutecznie) oraz Narodowy Kongres Polski z list Samoobrony RP (bezskutecznie).

[edytuj] 2008

22 czerwca 2008 LPR wzięła udział w wyborach uzupełniających do Senatu w związku ze śmiercią senatora PiS Andrzeja Mazurkiewicza. Jej kandydatem był były wiceminister edukacji narodowej Mirosław Orzechowski. Uzyskał on 308 głosów, zajmując przedostatnie, 11. miejsce.

[edytuj] Wybory do PE

Przed referendum 7 i 8 czerwca 2003 w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej LPR, jako jedyne z większych ugrupowań politycznych, konsekwentnie opowiadało się przeciw włączeniu Polski do struktur unijnych.

[edytuj] 2004

W roku 2004 w wyborach posłów do Parlamentu Europejskiego Liga Polskich Rodzin uzyskała 969 689 głosów, tj. 15,92% poparcia (drugi wynik w kraju) i 10 mandatów eurodeputowanych. Spośród 10 deputowanych, którzy weszli do Parlamentu Europejskiego z list LPR, jedynie 2 pozostało w partii i są oni w chwili obecnej posłami niezrzeszonymi, 3 jest nadal we frakcji eurosceptyków Niepodległość i Demokracja (w której znajdowali się początkowo wszyscy posłowie Ligi Polskich Rodzin), natomiast 5 przeszło do frakcji Unia na rzecz Europy Narodów.

[edytuj] Wybory prezydenckie

[edytuj] 2005

Oficjalnym kandydatem Ligi Polskich Rodzin został ogłoszony profesor dendrologii Maciej Giertych. Poparcia udzieliła mu Młodzież Wszechpolska. Jego sztab wyborczy został zarejestrowany 8 czerwca 2005. Kandydat zrezygnował z udziału w wyborach 4 października 2005. Maciej Giertych ostatecznie poparł w wyborach kandydata PiS – Lecha Kaczyńskiego.

[edytuj] Wybory samorządowe

[edytuj] 2002

Przed wyborami samorządowymi, które odbyły się w październiku 2002 większość partii wraz ze środowiskiem Kazimierza Kapery "Rodzina - Ojczyzna" utworzyła komitet LPR; natomiast RKN, ROP i ZChN wystartowały w ramach konkurencyjnego komitetu "Razem Polsce". LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 1 603 081 głosów, tj. 14,36% poparcia - zdobywając 92 mandaty radnych sejmików w skali kraju (czwarty wynik wyborczy). Komitet Wyborczy Wyborców "Razem Polsce" otrzymał 121 841 głosów, tj. 1,09% poparcia i nie uzyskał miejsc w sejmikach województw.

[edytuj] 2006

W wyborach samorządowych w listopadzie 2006 LPR uzyskała w wyborach do sejmików województw wynik 568 935 głosów, tj. 4,71% poparcia – zdobywając 11 mandatów radnych sejmików w skali kraju (szósty wynik wyborczy).

[edytuj] Struktura i działacze

[edytuj] Zarząd Główny

p.o. Prezesa i Przewodniczący Kongresu LPR:

• Mirosław Orzechowski

Skarbnik:

• Piotr Ślusarczyk

Przewodnicząca Rady Politycznej:

• Anna Raźny

Pozostali członkowie:

• Przemysław Andrejuk
• Witold Bałażak
• Wojciech Bosak
• Janusz Kołodziej
• Leszek Murzyn
• Edward Ośko
• Daniel Pawłowiec
• Szymon Pawłowski
• Antoni Sosnowski
• Robert Strąk
• Paweł Sulowski
• Elżbieta Wilczyńska
• Mieczysława Zalewska

[edytuj] Władze Ligi Polskich Rodzin

Prezes Zarządu Głównego:

• od 5 maja 2001 do 11 marca 2006 – Marek Kotlinowski
• od 11 marca 2006 do 24 października 2007 – Roman Giertych
• od 24 października 2007 do 10 czerwca 2008 – Sylwester Chruszcz (p.o.)
• od 25 października 2008 – Mirosław Orzechowski (p.o.)

Przewodniczący Kongresu:

• od 5 maja 2001 do 26 stycznia 2002 – Bogusław Kowalski
• od 26 stycznia 2002 do 11 marca 2006 – Roman Giertych
• od 11 marca 2006 do 7 lipca 2007 – Marek Kotlinowski
• od 7 lipca 2007 – Mirosław Orzechowski

Przewodniczący Rady Politycznej:

• od 10 maja 2001 do 15 października 2005 – Zygmunt Wrzodak
• od 15 października 2005 do 10 czerwca 2008 – Janusz Dobrosz
• od 10 czerwca 2008 do 25 października 2008 – Maciej Giertych (p.o.)
• od 25 października 2008 – Anna Raźny

Przewodniczący Klubu Parlamentarnego:

• od 19 października 2001 do 29 września 2005 – Marek Kotlinowski
• od 29 września 2005 do 24 maja 2006 – Roman Giertych
• od 24 maja 2006 do 6 grudnia 2006 – Janusz Dobrosz
• od 6 grudnia 2006 do 10 lipca 2007 – Mirosław Orzechowski
• od 10 lipca 2007 do 4 listopada 2007 – Szymon Pawłowski

[edytuj] LPR w Parlamencie Europejskim (od 2004)

[edytuj] Posłowie do Parlamentu Europejskiego

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność do frakcji

• Maciej Giertych, Katowice, 68 953 głosy, niezrzeszony

Byli posłowie LPR do Parlamentu Europejskiego:

• Posłowie, którzy zrezygnowali z członkostwa w LPR
  • Sylwester Chruszcz, Wrocław, 40 371 głosów, niezrzeszony
  • Dariusz Grabowski, Warszawa II, 42 006 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów
  • Urszula Krupa, Łódź, 27 901 głosów, Niepodległość i Demokracja
  • Bogdan Pęk, Kraków, 105 417 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów
  • Mirosław Piotrowski, Lublin, 48 365 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów
  • Bogusław Rogalski, Olsztyn, 32 087 głosów, Unia na rzecz Europy Narodów
  • Witold Tomczak, Poznań, 47 260 głosów, Niepodległość i Demokracja
  • Bernard Wojciechowski, Warszawa I, 3 859 głosów - od 26 października 2005, zastąpił Wojciecha Wierzejskiego, Niepodległość i Demokracja
  • Andrzej Zapałowski, Rzeszów, 25 010 głosów - od 20 lipca 2005, zastąpił Filipa Adwenta, Unia na rzecz Europy Narodów
• Posłowie, których mandat wygasł w trakcie kadencji
  • Filip Adwent, Rzeszów, 28 311 głosów - do 26 czerwca 2005, zmarł, ostatnio Niepodległość i Demokracja
  • Wojciech Wierzejski, Warszawa I, 46 198 głosów - do 6 października 2005, objął mandat poselski w polskim Sejmie, ostatnio Niepodległość i Demokracja

Europosłowie Ligi Polskich Rodzin, oprócz bieżącej działalności, podejmują również inicjatywy, które są szeroko komentowane w kuluarach PE i przez niektórych uważane są za kontrowersyjne. Do takich inicjatyw można zaliczyć:

• ofiarowanie kancelarii PE na początku kadencji przez europosła Witolda Tomczaka trzech krzyży, które miały zostać powieszone w sali głównej parlamentu,
• postawienie miniaturowych polskich flag obok miejsc gdzie zasiadają europosłowie LPR (pierwszy raz gdy flagi ustawiono, zostały one usunięte przez niezidentyfikowane do tej pory osoby),
• zorganizowanie przez posłów LPR wystawy antyaborcyjnej w listopadzie 2005 w budunku Parlamentu Europejskiego w Brukseli. Wystawa została ostro skrytykowana przez posłów socjalistycznych, których oburzyło to, że na wystawie używano porównań aborcji z nazistowskimi obozami koncentracyjnymi.

Maciej Giertych został odwołany z funkcji przewodniczącego delegacji polskiej w grupie Niepodległość i Demokracja po oskarżeniu przez resztę posłów o defraudację środków przeznaczonych na działalność polityczną całej delegacji^[2][3].

[edytuj] Posłowie i senatorowie

[edytuj] Posłowie na Sejm V kadencji

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów

• Przemysław Andrejuk, Chełm, 7 000 głosów
• Witold Bałażak, Radom, 6 420 głosów
• Krzysztof Bosak, Zielona Góra, 3 764 głosy
• Edward Ciągło, Nowy Sącz, 9 470 głosów
• Marian Daszyk, Krosno, 8 276 głosów - do 26 października 2005, został posłem niezrzeszonym
• Janusz Dobrosz, Wrocław, 14 655 głosów
• Andrzej Fedorowicz, Białystok, 12 752 głosy
• Roman Giertych, Warszawa I, 35 812 głosów
• Witold Hatka, Bydgoszcz, 5 856 głosów
• Jan Jarota, Białystok, 3 763 głosy
• Marek Kawa, Opole, 6 346 głosów
• Janusz Kołodziej, Krosno, 3 786 głosów
• Marek Kotlinowski, Kraków, 9 421 głosów - do 27 października 2006, wybrany na sędziego Trybunału Konstytucyjnego
• Bogusław Kowalski, Siedlce, 6 274 głosy - do 27 kwietnia 2006, został posłem niezrzeszonym
• Andrzej Mańka, Lublin, 10 646 głosów
• Arnold Masin, Piotrków Trybunalski, 4 168 głosów
• Gabriela Masłowska, Lublin, 11 977 głosów - do 27 kwietnia 2006, została posłem niezrzeszonym
• Halina Murias, Rzeszów, 6 062 głosy
• Leszek Murzyn, Chrzanów, 7 220 głosów
• Mirosław Orzechowski, Łódź, 3 474 głosy - od 7 kwietnia 2006, zastąpił Ewę Sowińską
• Edward Ośko, Olsztyn, 5 725 głosów
• Stanisław Papież, Kraków, 2 444 głosy - od 14 listopada 2006, zastąpił Marka Kotlinowskiego
• Radosław Parda, Kielce, 7 856 głosów
• Daniel Pawłowiec, Sieradz, 5 685 głosów
• Szymon Pawłowski, Warszawa II, 7 984 głosy
• Elżbieta Ratajczak, Kalisz, 8 342 głosy
• Bogusław Sobczak, Tarnów, 6 480 głosów
• Anna Sobecka, Toruń, 13 761 głosów - do 27 kwietnia 2006, została posłem niezrzeszonym
• Antoni Sosnowski, Sosnowiec, 5 537 głosów
• Ewa Sowińska, Łódź, 8 536 głosów - do 30 marca 2006, wybrana na Rzecznika Praw Dziecka
• Robert Strąk, Gdynia, 13 859 głosów
• Piotr Ślusarczyk, Legnica, 7 863 głosy
• Rafał Wiechecki, Szczecin, 6 058 głosów
• Wojciech Wierzejski, Chełm, 4 932 głosy
• Zygmunt Wrzodak, Rzeszów, 18 921 głosów - do 26 października 2005, został posłem niezrzeszonym
• Stanisław Zadora, Bielsko-Biała, 6 463 głosy

[edytuj] Senatorowie VI kadencji

senator, okręg wyborczy, liczba głosów

• Ryszard Bender, Lublin, 89 813 głosy - do 11 grudnia 2006
• Adam Biela, Chełm, 60 133 głosy - do 27 kwietnia 2006
• Waldemar Kraska, Siedlce, 54 260 głosów - do 27 kwietnia 2006
• Janusz Kubiak, Piła, 52 357 głosów - do 11 grudnia 2006
• Mieczysław Maziarz, Rzeszów, 93 171 głosów - do 10 maja 2006
• Jan Szafraniec, Białystok, 88 268 głosów - do 11 grudnia 2006
• Ludwik Zalewski, Białystok, 70 355 głosów - do 11 grudnia 2006

Wszyscy senatorowie wybrani z listy LPR tworzyli od 12 grudnia 2007 Senatorski Klub Narodowy.

[edytuj] Posłowie na Sejm IV kadencji

Stan na koniec kadencji:

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów

• Janusz Dobrosz, Wrocław, 5 131 głosów - od 2003, wybrany z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego
• Andrzej Fedorowicz, Białystok, 3 920 głosów
• Roman Giertych, Warszawa II, 13 261 głosów
• Stanisław Gudzowski, Zielona Góra, 6 197 głosów
• Witold Hatka, Bydgoszcz, 12 699 głosów
• Zbigniew Jacyna-Onyszkiewicz, Poznań, 5 565 głosów - od 17 czerwca 2004, zastąpił Macieja Giertycha
• Marek Kotlinowski, Kraków, 22 571 głosów
• Andrzej Mańka, Lublin, 5 635 głosów - od 2002, wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości
• Gabriela Masłowska, Lublin, 12 243 głosy
• Halina Murias, Rzeszów, 4 101 głosów
• Leszek Murzyn, Chrzanów, 5 910 głosów
• Stanisław Papież, Kraków, 3 080 głosów
• Elżbieta Ratajczak, Kalisz, 1 894 głosy - od 18 czerwca 2004, zastąpiła Witolda Tomczaka
• Anna Sobecka, Toruń, 18 457 głosów
• Ewa Sowińska, Łódź, 4 035 głosów - od 17 czerwca 2004, zastąpiła Urszulę Krupę
• Robert Strąk, Gdynia, 5 775 głosów
• Zenon Tyma, Opole, 10 853 głosy - od 2004, wybrany z listy Samoobrony Rzeczpospolitej Polskiej
• Zygmunt Wrzodak, Rzeszów, 32 434 głosy
• Stanisław Zadora, Bielsko-Biała, 8 812 głosów

Inni posłowie klubu LPR w Sejmie IV kadencji:

poseł, okręg wyborczy, liczba głosów, przynależność na końcu kadencji

• Jerzy Czerwiński, Opole, 5 718 głosów, Ruch Katolicko-Narodowy
• Maciej Giertych, Poznań, 10 119 głosów - do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego
• Grzegorz Górniak, Wałbrzych, 4 401 głosów, Dom Ojczysty
• Krystyna Grabicka, Sieradz, 7 594 głosy, Ruch Katolicko-Narodowy
• Dariusz Grabowski, Radom, 5 022 głosy - od 2002 do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego, wybrany z listy PSL
• Mariusz Grabowski, Tarnów, 19 002 głosy, Porozumienie Polskie
• Gabriel Janowski, Siedlce, 21 651 głosów, Ruch Patriotyczny
• Ewa Kantor, Rzeszów, 5 958 głosów, Dom Ojczysty
• Ryszard Kędra, Krosno, 9 628 głosów, poseł niezrzeszony
• Tadeusz Kędziak, Piotrków Trybunalski, 3 853 głosy, Ruch Odbudowy Polski
• Bohdan Kopczyński, Szczecin, 5 452 głosy, poseł niezrzeszony
• Zofia Krasicka-Domka, Nowy Sącz, 15 755 głosów, Dom Ojczysty
• Urszula Krupa, Łódź, 6 093 głosy - do 16 czerwca 2004, wybrana do Parlamentu Europejskiego
• Piotr Krutul, Białystok, 21 698 głosów, Dom Ojczysty
• Henryk Lewczuk, Chełm, 7 224 głosy, Ruch Odbudowy Polski
• Robert Luśnia, Lublin, 9 205 głosów, poseł niezrzeszony
• Jan Łopuszański, Radom, 14 355 głosów, Porozumienie Polskie
• Antoni Macierewicz, Warszawa I, 24 900 głosów, Ruch Katolicko-Narodowy
• Halina Nowina-Konopka, Olsztyn, 11 308 głosów, Porozumienie Polskie
• Jan Olszewski, Warszawa, 13 255 głosów, Ruch Odbudowy Polski
• Bogdan Pęk, Kraków, 8 113 głosów - od 2002 do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego, wybrany z listy PSL
• Józef Skowyra,Piła, 6 711 głosów, Dom Ojczysty
• Antoni Stanisław Stryjewski, Wrocław, 12 492 głosy, Ruch Katolicko-Narodowy
• Gertruda Szumska, Gdańsk, 6 596 głosów, Dom Ojczysty
• Halina Szustak, Legnica, 7 516 głosów, Dom Ojczysty
• Stanisław Szyszkowski, Kielce, 5 492 głosów, Dom Ojczysty
• Witold Tomczak, Kalisz, 15 861 głosów - do 16 czerwca 2004, wybrany do Parlamentu Europejskiego

Poseł LPR w Sejmie IV kadencji, który powrócił do Samoobrony RP, wybrany z listy Samoobrony RP:

• Zdzisław Jankowski, Konin, 7 446 głosów

[edytuj] Senatorowie V kadencji

Stan na koniec kadencji:

senator, okręg wyborczy, liczba głosów

• Adam Biela, Chełm, 86 582 głosy
• Ryszard Matusiak, Legnica, 6 150 głosów - od 28 lipca 2004, wybrany w wyborach uzupełniających
• Zofia Skrzypek-Mrowiec, Bielsko-Biała, 6 320 głosów - od 29 września 2004, wybrana w wyborach uzupełniających
• Jan Szafraniec, Białystok, 111 717 głosów

Senator LPR w Senacie V kadencji, który przeszedł do SdPl, wybrany z listy PSL:

• Józef Sztorc, Tarnów, 55 846 głosów

[edytuj] Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin

Ruch Młodych Ligi Polskich Rodzin (Ruch Młodych LPR, RM LPR) został utworzony 12 grudnia 2006 przez Romana Giertycha jako endecka młodzieżówka Ligi Polskich Rodzin. Zgodnie z przemówieniem okolicznościowym wygłoszonym przez wicepremiera Rządu RP, od dnia 12 grudnia 2006 ugrupowanie Młodzież Wszechpolska (MW) przestało być zapleczem partii LPR, a miano to zostało powierzone przez premiera Giertycha Ruchowi Młodych LPR jako nowej platformie młodzieży endeckiej^[4].

Budową struktur nowej młodzieżówki zajął się Krzysztof Bosak, były prezes MW, który wystąpił ze struktur tego stowarzyszenia. Został on również szefem RM LPR^[5][6],jednak 13 czerwca 2008 zrezygnował z członkostwa w partii.

[edytuj] Krytyka

LPR jest oskarżana o antysemityzm. Choć nie jest on elementem programu partii, to jako dowód na to podawane jest np. częste występowanie członków tej partii w kontrowersyjnym Radiu Maryja, oskarżanym o szerzenie poglądów antysemickich. Także sprawa odwoływania się do przedwojennych tradycji endeckich, w których jednym z elementów był antysemityzm, choć liderzy partii się od niego odcinają, budzi kontrowersje.

Oddzielnej krytyce podlega polityka gospodarcza postulowana przez LPR. Protekcjonizm, zakaz handlu w niedzielę dla dużych sklepów i promowanie polskiego kapitału są najczęstszymi zarzutami podawanymi przez krytków. Ze strony liberałów gospodarczych padają również zarzuty, iż partia nie proponuje rozwiązań gospodarczych promujących wolny rynek i zmniejszających rolę państwa w gospodarce. Partia ta wiązana jest z gospodarczym konserwatyzmem, protekcjonizmem (szczególnie w przypadku sektora transportu morskiego) i rozrostem aparatu państwowego.

Kontrowersje wzbudziły opublikowane przez gazetę Fakt zdjęcia sprzed kilku lat gdzie grupa obecnych polityków LPR (Bogusław Sobczak – poseł LPR, Maksymilian Gibes – były szef MW w Małopolsce, Maciej Twaróg – wówczas radny LPR w Krakowie, honorowy prezes Wszechpolaków oraz Tomasz Połetek – prawnik i prawa ręka Romana Giertycha) podczas jednej z imprez podnosi ręce w górę w geście faszystowskim^[7] oraz incydenty w biurze współpracowników byłego eurodeputowanego LPR Bogusława Rogalskiego^[8]. LPR jest krytykowana za działalność blisko z nią powiązanej Młodzieży Wszechpolskiej. Dwukrotnie składano wnioski o delegalizację organizacji – pierwszy w 2005, złożony przez UW, oskarżający MW o szerzenie faszyzmu został odrzucony; a drugi motywowany tymi samymi powodami został złożony w 2006 przez SLD^[9] (odrębne zgłoszenie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożono z ramienia samej partii, już po ujawnieniu nagrań z neonazistowskiej imprezy w 2004 roku na Śląsku w których udział brała przyszła działaczka tejże organizacji).

[edytuj] Kontrowersje

• Poglądy głoszone przez członków Ligi Polskich Rodzin niejednokrotnie spotykają się z ostrą krytyką, szczególnie ze strony oponentów politycznych. LPR oskarżane jest o wspieranie postaw ksenofobicznych i nietolerancyjnych. Jej przedstawiciele (m.in. Wojciech Wierzejski) oskarżani są czasem wręcz o nawoływanie do przemocy (wypowiedź Wojciecha Wierzejskiego na temat Parady Równości organizowanej w Warszawie w 2006) wobec mniejszości seksualnych. Sam Wierzejski odpierając zarzuty stwierdził, że redakcja "Życia Warszawy", w którym ukazał się o tym artykuł, celowo zmanipulowała jego słowa. Sejmowa komisja etyki przyznała mu rację.

• W 2005 z listy LPR, w wyborach do Sejmu, kandydowała Leokadia Antonina Wiącek (została następnie asystentką eurodeputowanego Macieja Giertycha) – w 2006 została oskarżona o szerzenie faszyzmu po ujawnieniu filmu ze spotkania neonazistowskiego, zorganizowanego na Śląsku w 2004^[10]. Po ujawnieniu nagrań została zwolniona dyscyplinarnie przez Macieja Giertycha z pełnionej funkcji.

• 20 lutego 2006 Sąd Grodzki skazał Adama Machaja, byłego sekretarza szczecińskiego zarządu Ligi Polskich Rodzin i asystenta eurodeputowanego LPR, Sylwestra Chruszcza na pół roku pozbawienia wolności i pracy społecznej w Miejskiej Komendzie Policji za publiczne wychwalanie zbrodni hitlerowskich. Adam Machaj oraz Łukasz Siemaszko (radny sejmiku województwa zachodniopomorskiego), w pociągu relacji Szczecin – Terespol podróżując do Warszawy na zjazd krajowy LPR, w nocy z 14 na 15 stycznia, skandowali "Heil Hitler", krzyczeli, że Hitler miał rację "robiąc z Żydami porządek" oraz wznosząc inne hasła antysemickie i nazistowskie.

• Gdy 5 maja 2006 Roman Giertych został ministrem edukacji, wywołało to liczne protesty ze strony środowisk centrowych i lewicowych.

• Od lipca 2006 ambasador Izraela w Warszawie bojkotuje ministra Romana Giertycha i stara się unikać kontaktów z nim w związku z domniemanymi antysemickimi akcentami w programie LPR. Ambasador poprosił też o przesunięcie komórki zajmującej się organizacją przyjazdów izraelskiej młodzieży do Polski (w tym na Marsz Żywych) z MEN np. do Ministerstwa Kultury lub Kancelarii Premiera.

• W 2006 z listy LPR w wyborach samorządowych do Sejmiku Województwa Mazowieckiego startuje Tomasz Szczepański – lider neopogańskiego stowarzyszenia "Niklot".

Przypisy

[edytuj] Zobacz też

Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Ligi Polskich Rodzin

• scena polityczna
• Narodowa Demokracja
• Roman Dmowski
• Młodzież Wszechpolska
• Ruch Młodych LPR
• Stronnictwo Narodowe (po 1989)
• Stronnictwo Narodowo-Demokratyczne (po 1989)
• Prawica
• Kapitalizm

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Oficjalna witryna internetowa LPR
• Telewizja LPR
• Czasopismo Myśl Polska
• Miesięcznik Racja Polska
• Złoty TAK