Ranking FIFA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Najlepsza 20 rankingu
stan na 12 kwietnia 2018[1]
Poz. Reprezentacja Punkty Zmiana
1.  Niemcy 1533 Steady2.svg
2.  Brazylia 1384 Steady2.svg
3.  Belgia 1346 Increase2.svg 2
4.  Portugalia 1306 Decrease2.svg 1
5.  Argentyna 1254 Decrease2.svg 1
6.  Szwajcaria 1179 Increase2.svg 2
7.  Francja 1166 Increase2.svg 2
8.  Hiszpania 1162 Decrease2.svg 2
9.  Chile 1146 Increase2.svg 1
10.  Polska 1118 Decrease2.svg 4
11.  Peru 1106 Steady2.svg
12.  Dania 1054 Steady2.svg
13.  Anglia 1040 Increase2.svg 3
14.  Tunezja 1012 Increase2.svg 9
15.  Meksyk 1008 Increase2.svg 2
16.  Kolumbia 989 Decrease2.svg 3
17.  Urugwaj 976 Increase2.svg 5
18.  Chorwacja 975 Decrease2.svg 3
19.  Holandia 969 Increase2.svg 2
20.  Włochy 947 Decrease2.svg 6
Reprezentacja Polski w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Zmiana
10.  Polska 1118 Decrease2.svg 4
Największy awans w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Awans
75.  Kirgistan 424 Increase2.svg 40
Największy spadek w rankingu
Poz. Reprezentacja Punkty Spadek
108.  Haiti 302 Decrease2.svg 23

Ranking FIFA (ang. Coca-Cola Men’s World Ranking) – zestawienie drużyn, reprezentacji narodowych w piłce nożnej zrzeszonych w FIFA (Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej). Celem rankingu jest jak najwierniejsze odzwierciedlenie układu sił panujących w światowym futbolu. W obecnie obowiązującym systemie punktowane są wszystkie oficjalne mecze pierwszych reprezentacji narodowych, krajów członkowskich FIFA z ostatnich czterech lat. Aktualna metoda przyznawania punktów została zaprezentowana w 2014 roku. Obecnie w rankingu zestawionych jest 211 drużyn z całego świata.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza, częściowa publikacja rankingu, miała miejsce w grudniu 1992. Druga część listy, zawierająca większość członków FIFA, została wprowadzona w sierpniu 1993. Od tamtego momentu ranking ukazuje się cyklicznie raz na miesiąc (z wyjątkiem zestawienia przypadającego na czerwiec w roku rozgrywania , jednak tak nie jest od 2014 roku). W ciągu pierwszych pięciu lat powstawania rankingu wypadały miesiące, w których ranking nie był publikowany. Głównym powodem takiej sytuacji był brak rozgrywania meczów przez reprezentacje narodowe. Od początku ranking ma swojego sponsora. Jest nim firma Coca-Cola. Ranking czterokrotnie przechodził reformę przyznawania punktów. W 1999 i 2006, obie zmiany były odpowiedzią na krytykę pod adresem wiarygodności zestawienia.

Reforma rankingu z 1999 roku[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe założenia w przyznawaniu punktów do rankingu były proste: 3 punkty za zwycięstwo, 1 za remis, 0 za porażkę. Wszystko opierało się na takim samym systemie, jaki obowiązywał w rozgrywkach ligowych. Rozwiązanie takie budziło jednak wiele kontrowersji i prowadziło do umniejszenia powagi rankingu. Po siedmiu latach od pierwszej publikacji FIFA zdecydowała się na reformę systemu.

  • Zmiana metody przyznawania punktów w zależności od:
    • liczby strzelonych bramek
    • miejsca rozegrania meczu (u siebie i na wyjeździe)
    • ważność meczu
    • poziomu piłkarskiego kontynentu

Jako nowość wprowadzono dwie nagrody:

  • Drużyna Roku
  • Nagroda za największy awans

Zmiany skomplikowały ranking, jednak uczyniły go także bardziej wiarygodnym.

Reforma rankingu z 2006 roku[edytuj | edytuj kod]

Sześć lat później 7 grudnia 2005, na kongresie w Lipsku Rada Wykonawcza FIFA podjęła decyzję o kolejnej reformie systemu. Miał on wejść w życie po MŚ 2006 rozgrywanych na boiskach Niemiec.

Główna zmiana polegała na skróceniu czasu, z którego wyniki brane byłyby pod uwagę – z ośmiu do czterech lat[2]. Z rankingu wykreślono zapisy dotyczące przyznawania punktów za strzelone bramki oraz różnic w rozgrywaniu meczów u siebie i na wyjeździe. Pierwszy raz zreformowanego systemu oceniania użyto 12 lipca 2006.

Reforma rankingu z 2013 roku[edytuj | edytuj kod]

17 stycznia 2013 roku zmieniono dzień tygodnia ukazywania się rankingu FIFA ze środy na czwartek.

Reforma rankingu z 2014 roku[edytuj | edytuj kod]

Począwszy od 2014 roku ranking FIFA ukazuje się także w czerwcu, w roku, w którym odbywają się mistrzostwa świata w piłce nożnej.

Liderzy rankingu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Liderzy rankingu FIFA.

Pierwszym liderem rankingu została zwycięska drużyna Mistrzostw Świata 1990, czyli reprezentacja Niemiec. Kolejnym liderem została Brazylia, która w kwalifikacjach do MŚ 1994 wygrała pięć z ośmiu meczów, strzelając przy tym dwadzieścia bramek i tracąc cztery[3]. Włochy, czyli następny po Brazylii lider rankingu, był liderem jeden miesiąc. Potem pierwsze miejsce zajęły Niemcy.

Jednak i hegemonia Niemiec nie trwała długo, gdyż zaledwie po dwóch miesiącach nastało długoletnie panowanie reprezentacji Brazylii. Dominacja Brazylijczyków trwała siedem lat, do czasu, gdy wyprzedziła ich Francja, czyli zespół Mistrzów Świata 1998 i Mistrzów Europy 2000. Sukces z Mistrzostw Świata 2002 przywrócił Brazylię na pierwsze miejsce, gdzie pozostawała ona aż do lutego 2007, gdy na tron po czternastu latach powróciła reprezentacja Mistrzów Świata 2006, czyli Włochy. Miesiąc później na pierwszym miejscu zameldowała się Argentyna, ale i ona zdołała utrzymać się na prowadzeniu tylko miesiąc. Od kwietnia do lipca liderem pozostawały Włochy. Po zwycięstwie w Euro 2008 po raz pierwszy w historii liderem została Hiszpania, natomiast po wygranej w Pucharze Konfederacji na pierwsze miejsce awansowała Brazylia.

W listopadzie 2009 roku na pierwszym miejscu znów znalazła się reprezentacja Hiszpanii. Znów zaczęły się czasy panowania reprezentacji z Europy. Nie trwało to jednak długo, gdyż w maju 2010 roku, czyli tuż przed Mundialem 2010 do władzy doszła ponownie Brazylia. Jednak po nieudanych mistrzostwach dla Brazylii[4], Canarinhos utracili pozycję lidera na rzecz zwycięzcy Mundialu – Hiszpanii, która przez następny rok nie oddała pierwszego miejsca w rankingu. Dopiero Holandia wykorzystała szansę strącenia Hiszpanii z pierwszego miejsca w rankingu FIFA w sierpniu 2011, po przegranej La Furia Roja w meczu z Włochami. Z pierwszego miejsca Holendrzy mogli się cieszyć tylko przez miesiąc, gdyż w kolejnym, wrześniowym wydaniu rankingu, Hiszpania znów przejęła przodownictwo w światowej piłce nożnej mężczyzn, które trwało do Mundialu 2014. Nowym liderem została reprezentacja Mistrzów Świata z 2014 roku – reprezentacja Niemiec, obejmując przodownictwo w światowej piłce nożnej mężczyzn pierwszy raz od 20 lat. W lipcu 2015, pierwszy raz od siedmiu lat, liderem rankingu została Argentyna. W listopadzie 2015 po raz pierwszy Belgia została liderem rankingu. W kwietniu 2016 reprezentacja Argentyny powtórnie objęła pozycję lidera. W kwietniu 2017 roku Argentyna utraciła pozycję lidera na rzecz Brazylii, która powróciła na tę pozycję po 7 latach. W lipcu 2017 Brazylia straciła lidera na rzecz Niemiec, Ale w Sierpniu odzyskała lidera. We wrześniu znowu Niemcy są na 1 miejscu w rankingu.

Aktualne zasady obliczania liczby punktów w rankingu[edytuj | edytuj kod]

Za każdy rozegrany mecz przyznawane są punkty obliczone według wzoru[5]:

,

gdzie:

  • czynnik jest liczbą punktów przyznaną za rozegrany mecz:
    • – za wygrany w regulaminowym czasie gry lub po dogrywce,
    • – za wygrany po serii rzutów karnych,
    • – za remis lub za przegraną w serii rzutów karnych,
    • – za przegraną w regulaminowym czasie gry lub po dogrywce;
  • czynnik jest wagą rozegranego meczu:
    • – za mecz rozegrany w Finałach Mistrzostw Świata,
    • – za mecz rozegrany w finałach mistrzostw kontynentalnych lub w Pucharze Konfederacji,
    • – za mecz rozegrany w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata lub mistrzostw kontynentalnych,
    • – za mecz towarzyski lub za mecz w turnieju towarzyskim;
  • czynnik jest siłą przeciwnika obliczoną na podstawie rankingu poprzedzającego mecz:
    • – jeśli przeciwnik zajmuje pierwsze miejsce w rankingu,
    • – jeśli przeciwnik zajmuje miejsce pomiędzy drugim a 149,
    • – jeśli przeciwnik zajmuje miejsce 150 lub niższe;
  • czynnik jest siłą konfederacji, w ramach której jest rozgrywany mecz, obliczany jest na podstawie wyników meczów ostatnich trzech Finałów Mistrzostw Świata.
Konfederacja Po MŚ 2014 Po MŚ 2010 Po MŚ 2006
UEFA (Europa) 0.99 1.00 1.00
CONMEBOL (Ameryka Południowa) 1.00 1.00 0.99
CONCACAF (Ameryka Północna, Ameryka Środkowa i Karaiby) 0.85 0.88 0.85
AFC (Azja) 0.85 0.86 0.85
CAF (Afryka) 0.85 0.86 0.85
OFC (Oceania) 0.85 0.85 0.85

Jeśli mecz jest rozgrywany pomiędzy reprezentacjami pochodzącymi z różnych konfederacji, czynnik jest średnią arytmetyczną z sił konfederacji, do których należą obie reprezentacje.

Z obliczonych punktów za mecze rozegrane przez cztery ostatnie lata obliczane są cztery średnie arytmetyczne – każda dla jednego roku, następnie średnie te są sumowane z następującymi wagami:

  • 1 – dla średniej z punktów za mecze rozegrane w ciągu ostatnich 12 miesięcy,
  • 0,5 – dla średniej z punktów za mecze rozegrane od 13 do 24 miesięcy temu,
  • 0,3 – dla średniej z punktów za mecze rozegrane od 25 do 36 miesięcy temu,
  • 0,2 – dla średniej z punktów za mecze rozegrane od 37 do 48 miesięcy temu.

Jeżeli liczba meczów w danych 12 miesiącach jest mniejsza od pięciu, zamiast średniej arytmetycznej używa się sumy punktów podzielonej przez 5[6].

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Metoda obliczania rankingu w pierwszych latach jego istnienia wzbudzała kontrowersje[potrzebny przypis]. Problemem okazał się brak meczów rozgrywanych przez gospodarzy turniejów rangi mistrzowskiej[potrzebny przypis], np. Mistrzostw Świata, Mistrzostwa Europy. Drużyna gospodarzy nie brała udziału w eliminacjach, rozgrywając w tym samym czasie mecze towarzyskie, które nie były jednak tak samo punktowane jak te eliminacyjne. Problem ten został rozwiązany dopiero przed Euro 2016. Gospodarz (Francja) został zapisany do grupy, w której jest najmniej drużyn (tj. 5–zespołowa grupa I, gdzie jeden z zespołów danej grupy w danej kolejce pauzuje i gra z zespołem gospodarzy mecz towarzyski). Były to mecze towarzyskie punktowane tak samo jak mecze eliminacyjne.

Ciągłe skargi[potrzebny przypis] pod adresem rankingu zmusiły FIFA do zmiany systemu gratyfikacji zespołów. Pierwsza zmiana nastąpiła w 1999[potrzebny przypis]. Jednak rozwiązanie to w takim samym stopniu poprawiło i skomplikowało rozumienie rankingu. Kolejna zmiana nastąpiła podczas kongresu w Lipsku 7 lipca 2005. Nowe zasady weszły w życie 12 lipca 2006.

Termin ukazywania[edytuj | edytuj kod]

Ranking publikowany jest raz w miesiącu (w czwartek). Ostateczny termin, do którego zaliczane są mecze, upływa w środę dnia poprzedniego[7].

Prezentacje rankingu
w 2018 roku
18 stycznia
15 lutego
15 marca
12 kwietnia
17 maja
7 czerwca
19 lipca
16 sierpnia
20 września
25 października
29 listopada
20 grudnia

Poziom „piłkarskiego kontynentu”[edytuj | edytuj kod]

Według FIFA najlepszy poziom piłkarskiego kontynentu prezentuje Europa, potem Ameryka Południowa, Afryka, Azja, Ameryka Północna, najsłabsza natomiast jest Oceania.[potrzebny przypis]

Miejsce Kontynent Najwyższe miejsce w roku
1 Europa 1 (Francja, Włochy, Niemcy, Hiszpania, Holandia, Belgia)
2 Ameryka Południowa 1 (Brazylia, Argentyna)
3 Afryka 4 (Kamerun, WKS)
4 Azja 8 (Korea Płd., Japonia)
5 Ameryka Północna 8 (Meksyk, USA)
6 Oceania 47 (Nowa Zelandia)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]