| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Reguła Titiusa-Bodego to hipoteza, według której średnie odległości planet w systemie słonecznym spełniają dość dokładnie pewne proste arytmetyczne prawo. [edytuj] Historia odkryciaHipoteza ta została przedstawiona w 1766 roku przez Daniela Titiusa i opublikowana w roku 1772 przez dyrektora obserwatorium astronomicznego w Berlinie Johanna Elerta Bodego. Od nazwisk tych dwóch naukowców pochodzi nazwa prawa. W niektórych źródłach odkrycie prawa przypisywane jest niemieckiemu filozofowi Christianowi Wolffowi w roku 1724. [edytuj] RegułaPierwotna formuła brzmiała : gdzie:
Ostatecznie reguła przyjęła następującą postać: ![]() gdzie:
Tabela: Odległości planet i Plutona wyliczone z reguły Titiusa-Bodego oraz średnie rzeczywiste odległości od Słońca wyrażone w jednostkach astronomicznych W powyższej tabeli widać dwa wyjątki od reguły Titiusa-Bodego:
Jak dotąd nie mamy pewnego wytłumaczenia przyczyn istnienia omówionej zależności i nie wiemy, czy jest ona tylko przypadkiem, czy też bardziej fundamentalnym prawem. Obecnie za najbardziej prawdopodobne wytłumaczenie uznawane jest, że rezonans orbitalny powstający pomiędzy ciałami w Układzie Słonecznym powoduje powstanie obszarów "zabronionych", w których brak orbit o długich okresach stabilności. Wyniki symulacji procesów planetotwórczych wydają się sugerować, że reguły podobne do reguły Titiusa-Bodego stanowią naturalną konsekwencję procesów planetotwórczych. Niedawne odkrycia pozasłonecznych systemów planetarnych także sugerują, że pewien rodzaj reguły Titiusa-Bodego może być prawem uniwersalnym. Materiał obserwacyjny jest jednak na razie zbyt ubogi, aby można było z niego wyciągnąć bardziej kategoryczne wnioski. [edytuj] Zobacz teżODP | Europa | Wikipedia | Azja | Healthy Blogs Yello | Suzanne Vega | organtyna | fitness | Lot balonem |