Skały mezoabysalne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pegmatyt (przerosty pismowe), jako przykład skały mezoabysalnej

Skały mezoabysalne należą do skał magmowych głębinowych krystalizujących na głębokościach ok. 3–4 km. Tworzą głównie intruzje niezgodne (niewielkie batolity, pnie, dajki ) tnące skorupę ziemską wzdłuż rozłamów, przeważnie w skałach osłony metamorficznej (zob. → skały metamorficzne).

Skały mezoabysalne charakteryzują się strukturami porfirowatymi, średnio i grubo ziarnistymi Tekstury ich są zbite i bezładne, lecz bywają także miarolityczne, a na kontaktach z innymi skałami nawet gnejsowe.

Skały tej facji są często bogate w skałdniki lotne, które przyczyniają się do powstawania pegmatytów. Intruzje mezoabysalne są, jedną z głównych przyczyn metamorfizmy kontaktowego, a dokładniej termicznego. Wśród tych skał bywają intruzje skał częściowo upłynnionych, nie tworzących stref kontaktowych i odznaczające się struktura gnejsową.

Głównie wśród skał mezoabysalnych można wyróżnić pegmatyty tworzące żyły i gniazda pegmatytowe, lecz również mogą krystalizować intrudujące magmy gabrowe i granitowe.


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

  • Majerowicz A., Wierzchołowski B. - Petrologia skał magmowych, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1990 r.
  • Ryka W., Maliszewska A., Słownik Petrograficzny, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa, 1991 (wyd. II popr. i uzup.), ​ISBN 83-220-0406-0
  • Bolewski A., Parachoniak W. - Petrografia, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa
  • Książkiewicz M. - Geologia dynamiczna, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa