Skarżyce (Zawiercie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Zawiercia Skarżyce
Sołectwo Zawiercia
Ilustracja
Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zawierciu-Skarżycach
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Powiat zawierciański
Miasto Zawiercie
W granicach Zawiercia 1977
Nr kierunkowy 32
Kod pocztowy 42-400
Tablice rejestracyjne SZA
Położenie na mapie Zawiercia
Położenie na mapie
50°31′35,29″N 19°30′28,57″E/50,526469 19,507936
Portal Portal Polska

Skarżyce – sołectwo miasta Zawiercie, do 1977 roku oddzielna wieś[1].

Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1327 roku. W XVI wieku jej właścicielami byli Brzescy a w następnych wiekach Giebułtowscy, Kalinowscy i Hopperowie. W 1782 roku Skarżyce należały do klucza Lgota Murowana. Do parafii od 1782 roku należały Dupice, Morsko i Żerkowice. Na terenie parafii w 1787 roku żyło 141 osób, notowano 65 domów, dwór, dwie karczmy, dwie chałupy o dwóch gospodarzach i 38 chałup o jednym gospodarzu, 17 z ogrodami i 4 bez ogrodów, jednego rzemieślnika[2].

Najważniejszym zabytkiem w Skarżycach jest kościół św. Trójcy ufundowany w 1583 roku[3].

Okiennik Wielki

Opodal Skarżyc znajduje się masyw skalny z ostańcem wapiennym i jaskiniąOkiennik Wielki. Charakterystyczne okno, będące pozostałością systemu jaskiniowego istniejącego tu dawniej, ma 5 m średnicy i 7 m długości. Poniżej okna znajduje się jedno z dwóch wejść do jaskini, zamieszkiwanej ponad 50 tys. lat temu przez neandertalczyków[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słownik geograficzno-krajoznawczy Polski. red. prowadzący Iwona Swenson. Wyd. trzecie, zmienione. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 723. ISBN 83-01-12677-9.
  2. Monografia Zawiercia. red. Zdzisław Jagodziński. Zawiercie: Towarzystwo Miłośników Ziemi Zawierciańskiej, 2003, s. 81. ISBN 83-905651-5-3.
  3. http://www.zawiercie.eu/kategorie/dzielnice (pol.). [dostęp 26 maja 2009].
  4. Benedykt Zientara: Społeczeństwo przedfeudalne. W: Dzieje gospodarcze Polski do roku 1939. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 19. ISBN 83-214-0415-4.