Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii
Trójwymiarowa tabela stratygraficzna. Schemat pokazuje upływ czasu zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Tabela stratygraficzna jest to schemat obrazujący przebieg historii Ziemi na podstawie następstwa procesów i warstw skalnych. Obecnie przyjęta tabela stratygraficzna została ustalona przez Międzynarodową Komisję Stratygrafii (ICS).
Tabela ta jest podstawowym narzędziem pracy geologów i paleontologów. Tabela ta jednoznacznie definiuje oficjalną terminologię okresów geologicznych w historii Ziemi, dzięki czemu unika się stosowania tych samych nazw w różnych znaczeniach w publikacjach naukowych i podręcznikach z zakresu geologii i paleontologii.
W różnych opracowaniach można spotkać różne podziały stratygraficzne, z powodu ciągle trwających badań i typowania nowych profili wzorcowych (stratotypów). W obecnej oficjalnej wersji tabeli nie istnieją już okresy takie jak trzeciorzęd i czwartorzęd (zastąpione zostały przez paleogen i neogen - będące wcześniej podokresami trzeciorzędu), a niektóre powszechnie używane jednostki nie są jeszcze zatwierdzone. W tabeli ICS występują również jednostki nieobecne we wcześniejszej literaturze. Wersja ta nie definiuje również początku eoarchaiku, podczas, gdy w niektórych opracowaniach spotykamy się z datą 3800 mln i wcześniejszą erą - priskoikiem lub hadeikiem, podzielonym na 4 jednostki (późny imbryk, nektaryk, "grupy basenowe" i kryptyk), sięgające powstania Ziemi.
Kolejne okresy, wydzielone na podstawie szczątków organicznych mają różne długości. Najdokładniej podzielony eon, fanerozoik, stanowi zaledwie około 15% historii planety. Poszczególnym jednostkom przyporządkowane są kolory, którymi oznaczane są na mapach geologicznych.
[edytuj] Rys historyczny
Pierwsze podwaliny pod stratygrafię położył pod koniec XVII w. Niels Stensen. Stwierdził on, że warstwy skał ułożone są w określonej kolejności, i reprezentują konkretne okresy czasu. Sformułował on również zasadę superpozycji mówiącą, że każda warstwa jest najprawdopodobniej starsza od warstwy leżącej na niej, i młodsza od warstwy leżącej pod nią. Jego zasady były bardzo proste, jednak zastosowanie ich do prawdziwych skał niosło ze sobą pewne komplikacje. XVIII-wieczni geologowie zdali sobie sprawę, że:
- sekwencja warstw jest często zerodowana, zaburzona, pochylona, lub nawet odwrócona;
- warstwy, które powstały w tym samym czasie w różnych miejscach mogą być zupełnie różne;
- warstwa na danym obszarze reprezentuje zaledwie drobną część historii Ziemi.
Pierwsze poważne próby uporządkowania stratygrafii, które mogłyby być używane na całej Ziemi miały miejsce pod koniec XVIII w. Jednym z najważniejszych badaczy tamtego okresu był Abraham Werner. Najpopularniejsze z tych wczesnych prób dzieliły skały skorupy ziemskiej na cztery typy: pierwszorzęd, drugorzęd, trzeciorzęd i czwartorzęd. Według tej teorii każdy z tych typów skał powstał w konkretnym okresie historii ziemi. Nazwy trzeciorzęd i czwartorzęd używane były w oficjalnej nomenklaturze jeszcze pod koniec XX w.
Pionierami identyfikacji warstw na podstawie skamieniałości, które zawierają, byli na początku XIX w. William Smith, Georges Cuvier i Alexandre Brogniart. Metoda ta pozwoliła geologom na lepszy i bardziej precyzyjny podział historii Ziemi; mogli również porównywać warstwy w różnych krajach, a nawet na różnych kontynentach. Jeśli w dwóch warstwach (niezależnie od odległości między nimi i różnic w składzie) występowały te same skamieniałości, istniały duże szanse, że powstały one w tym samym czasie. Szczegółowe badania warstw i skamieniałości prowadzone w Europie latach 1820-1850, zaowocowały periodyzacją, która używana jest do chwili obecnej.
Większość geologów zajmujących się w tych czasach stratygrafią stanowili Brytyjczycy, stąd na przykład nazwy kambr, ordowik i sylur pochodzą od nazw starożytnych brytyjskich plemion (i zdefiniowane są na podstawie stratygrafii Walii). Brytyjscy geologowie są również odpowiedzialni za pogrupowanie okresów w ery, i podział trzeciorzędu i czwartorzędu na epoki.
Kiedy William Smith i Charles Lyell rozpoznali w kolejnych warstwach okresy czasu nie było jeszcze sposobu określenia ich skali czasu. Kreacjoniści proponowali ograniczenie się zaledwie do kilku tysięcy lat, podczas gdy inni sugerowali bardzo długie (lub nawet nieskończone) epoki. Przez ponad 100 lat trwały na ten temat ciągłe dyskusje, dopiero w XX wieku metody datowania na podstawie radioaktywnych izotopów pozwoliły na ustalenie konkretnych dat.
W 1977 Globalna Komisja Stratygrafii (przemianowana później na Międzynarodową Komisję Stratygrafii) podjęła wysiłki mające na celu zdefiniowanie globalnych odniesień dla jednostek geologicznych. Jej najaktualniejszym osiągnięciem jest tabela stratygraficzna, wydana w październiku 2006.
[edytuj] Tabela stratygraficzna (według ICS)
| jednostki nieformalne |
eon |
era |
okres |
epoka |
wiek |
faza górotwórcza |
opis |
| |
fanerozoik |
kenozoik |
czwartorzęd |
holocen
11,5 tys
|
|
|
| plejstocen |
późny
126 tys.
|
pasadeńska[1]
walachijska[1] |
- Następujące po sobie zlodowacenia i ocieplenia, wzmożone opady w strefie międzyzwrotnikowej. Obszary tundry porasta karłowata roślinność, w świecie zwierząt królują wielkie ssaki, które wymierają pod koniec epoki. Trwa ewolucja człowieka, na terenie Europy żyją obok siebie Homo neandertalensis i Homo sapiens; wykształcają się główne rasy ludzkie. Plejstocen w antropologii przypada na okres zwany paleolitem.
|
| środkowy
781 tys.
|
| wczesny
1,806 mln
|
| gelas
2,588 mln
|
| neogen |
pliocen |
piacent
3,600 mln
|
rodańska[1] |
- Antarktydę, część Ameryki Południowej i częściowo kontynenty północnej półkuli pokrywa Lądolód, Morze Śródziemne odzyskuje połączenie z Oceanem Atlantyckim, powstaje Przesmyk Panamski. Klimat ciągle się ochładza i staje bardziej suchy, trwa stepowienie dużych obszarów, rozprzestrzeniają się trawożerne kopytne.
|
| zankl
5,332 mln
|
| miocen |
messyn
7,246 mln
|
attycka[1]
styryjska[1] |
- Powstają Alpy i Himalaje - według teorii tektoniki płyt Afryka zderza się z Europą, a Indie zderzają się z Azją; kolejne zderzenia płyt kontynentalnych prowadzą do wypiętrzenia Gór Skalistych i Andów; Morze Tetydy zostaje zamknięte połączeniem lądowym między Afryką i Eurazją. Powstaje Morze Śródziemne. Antarktydę pokrywa lądolód. Kurczą się obszary mórz śródlądowych. W oceanach powstają prądy, które powodują wymieszanie składników odżywczych. Klimat ochładza się, w związku z czym trwa stepowienie dużych obszarów. Istnieje już większość obecnych rodzin ptaków i ssaków.
|
| torton
11,608 mln
|
| serrawal
13,65 mln
|
| lang
15,97 mln
|
| burdygał
20,43 mln
|
| akwitan
23,03 mln
|
| paleogen |
oligocen |
szat
28,4 (± 0,1) mln
|
sawska[1] |
- Klimat pozostaje ciepły przez większość okresu, pod koniec zaczyna się powoli ochładzać; wypiętrzają się Alpy. Pojawiają się pierwsze naczelne.
|
| rupel
33,9 (± 0,1) mln
|
| eocen |
priabon
37,2 (± 0,1) mln
|
helwecka[1]
pirenejska[1] |
|
| barton
40,4 (± 0,2) mln
|
| lutet
48,6 (± 0,2) mln
|
| iprez
55,8 (± 0,2) mln
|
| paleocen |
tanet
58,7 (± 0,2) mln
|
|
- Niszę pozostałą po wymarciu dinozaurów zaczynają wypełniać archaiczne ssaki. Pojawiają się kaktusy i palmy. Klimat jest ciepły, a pod koniec paleocenu następuje paleoceńsko-eoceńskie maksimum termiczne, które spowodowało zwrot w rozwoju ssaków. Ameryka Północna, Europa i Azja nadal stanowią jeden kontynent - Laurazję, zaczyna się jednak proces oddzielania Ameryki Północnej; trwa podział Gondwany na Afrykę, Amerykę Południową, Antarktydę i Australię. Z terytorium Europy i Ameryki Północnej wycofuje się morze.
|
| zeland
61,7 (± 0,2) mln
|
| dan
65,5 (± 0,3) mln
|
| mezozoik |
kreda |
późna kreda |
mastrycht
70,6 (± 0,6) mln
|
laramijska[1]
subhercyńska[1] |
- Wielka transgresja morza. osadzają się wapienie, margle, opoki i kreda pisząca. Wśród roślin zaczynają przeważać okrytonasienne. pod koniec kredy następuje jedno z największych masowych wymierań gatunków - wymieranie kredowe. Według jedynej liczącej się obecnie teorii było ono spowodowane zderzeniem z meteorytem o średnicy ok. 10km. Wyginęły wszystkie dinozaury, belemnity, amonity, wiele grup gadów morskich oraz roślin lądowych.
|
| kampan
83,5 (± 0,7) mln
|
| santon
85,8 (± 0,7) mln
|
| koniak
89,3 (± 1.0) mln
|
| turon
93,5 (± 0,8) mln
|
| cenoman
99,6 (± 0,9) mln
|
| wczesna kreda |
alb
112 (± 1,0) mln
|
austryjska[1] |
- Pojawia się coraz więcej roślin okrytonasiennych, lecz dalej ilościowo przeważają rośliny nagozalążkowe. Występują prymitywne ptaki, z tego okresu pochodzą znalezione w Chinach najstarsze szczątki ssaka łożyskowego - Eomai.
|
| apt
125 (± 1,0) mln
|
| barrem
130 (± 1,5) mln
|
| hoteryw
136,4 (± 2,0) mln
|
| walanżyn
140,2 (± 3,0) mln
|
| berrias
145,5 (± 4,0) mln
|
| jura |
jura późna |
tyton
150,8 (± 4,0) mln
|
neokimeryjska[1] |
- Na początku jury Pangea rozpada się na Laurazję i Gondwanę, pod koniec okresu również Gondwana zaczyna ulegać podziałowi. Często zmienia się biegunowość magnetyczna. Na początku jury następuje transgresja morza, duże obszary współczesnej Europy pokrywa morze epikontynentalne; pod koniec jury morza zaczynają się wycofywać. W jurze dolnej tworzyły się czarne iły, wapienie i margle, w środkowej piaszczyste i oolitowe rudy żelaza, a w górnej wapienie, np. oolitowe i rafowe, oraz margle. W Europie tworzą się złoża bokstytów - rudy glinu powstającej w tropikalnym klimacie z wietrzenia skaleni. W morzach trwa najbujniejszy rozwój amonitów (wydzielono opartych na nich ponad 100 poziomów stratygraficznych) i belemnitów, na lądzie dominacja wielkich gadów, pod koniec jury pojawia się archeopteryks - pierwszy ptak. Klimat jury jest ciepły, w osadach nie znaleziono dowodów żadnego zlodowacenia. Podobnie jak w triasie, żaden ląd nie leży na tyle blisko któregoś z biegunów, aby powstała czapa lodowa. W Polsce najbardziej znanym utworem jurajskim jest Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, zbudowana z górnojurajskich wapieni.
|
| kimeryd
155,7 (± 4,0) mln
|
| oksford
161,2 (± 4,0) mln
|
| jura środkowa |
kelowej
164,7 (± 4,0) mln
|
| baton
167,7 (± 3,5) mln
|
| bajos
171,6 (± 2,0) mln
|
| aalen
175,6 (± 2,0)mln
|
| jura wczesna |
toark
183 (± 1,5) mln
|
| pliensbach
189,6 (± 1,5) mln
|
| synemur
196,5 (± 1,0) mln
|
| hettang
199,6 (± 0,6) mln
|
| Trias |
późny trias |
retyk
203,6 (± 1,5) mln
|
starokimeryjska[1]
labińska[1] |
|
| noryk
216,5 (± 2,0) mln
|
| karnik
228 (± 2,0) mln
|
| środkowy trias |
ladyn
237 (± 2,0) mln
|
| anizyk
245 (± 1,5) mln
|
| wczesny trias |
olenek
249,7 (± 0,7) mln
|
| ind
251,0 (± 0,4) mln
|
| paleozoik |
perm |
loping |
czangsing
253,8 (± 0,7) mln
|
palatynacka[2]
saalska[2] |
- Kontynenty połączone są w jeden superkontynent - Pangeę. Powstaje wiele pustyń, na których powstają czerwone zlepieńce i piaskowce (stąd dawna nazwa wczesnego permu - "czerwony spągowiec"), trwa silna działalność wulkaniczna. W drugiej połowie permu następuje transgresja morza, później kilka następujących po sobie regresji i transgresji, dzięki którym powstają cechsztyńskie cyklotemy węglanowo-ewaporatowe. Pod koniec okresu następuje masowe wymieranie drzewiastych widłaków, skrzypów i paproci (zastępowanych przez rośliny iglaste, miłorzębowe i sagowce), oraz koralowców czteropromiennych, trylobitów a także częściowo płazów, gadów i owadów (wymieranie permskie). Z tego okresu pochodzą m.in. kłodawska sól kamienna, osadowe złoża miedzi LGOMu, oraz liczne surowce skalne. W utworach permskich istnieją ślady wielkiego zlodowacenia
|
| wucziaping
260,4 (± 0,7) mln
|
| gwadalup |
kapitan
265,8 (± 0,7) mln
|
| word
268 (± 0,7) mln
|
| road
270,6 (± 0,7)
|
| cisural |
kungur
275,6 (± 0,7) mln
|
| artinsk
284,4 (± 0,7) mln
|
| sakmar
294,6 (± 0,8) mln
|
| assel
299 (± 0,8) mln
|
| karbon |
pensylwan |
późny pensylwan |
gżel
303,9 (± 0,9) mln
|
asturyjska[2]
kruszcogórska[2]
sudecka[2]
bretońska[2] |
- Bujny rozkwit roślinności - lądy porastają drzewiaste widłaki, kalamity, i paprocie nasienne. W okresie tym powstają największe złoża węgla kamiennego, od którego (łac. carbo) karbon wziął nazwę. Pojawiają się pierwsze zwierzęta latające (owady), oraz pierwsze gady - kotylozaury. Na nowo rozpoczyna się proces łączenia kontynentów, trwa orogeneza waryscyjska (powstają między innymi góry Półwyspu Iberyjskiego, Kornwalii, Reńskie Góry Łupkowe, Ardeny, Harz, Wogezy, Schwarzwald, Masyw Czeski, oraz Sudety i Góry Świętokrzyskie), i związana z nią wielka regresja morza, osady tego okresu świadczą również o wielkim zlodowaceniu.
|
| kasimow
306,5 (± 1,0) mln
|
| środkowy pensylwan |
moskow
311,7 (± 1,1) mln
|
| wczesny pensylwan |
baszkir
318,1 (± 1,3) mln
|
| mississip |
późny mississip |
serpuchow
326,4 (± 1,6) mln
|
| środkowy mississip |
wizen
354,3 (± 2,1) mln
|
| wczesny mississip |
turnej
359,2 (± 2,5) mln
|
| dewon |
późny dewon |
famen
374,5 (± 2,6) mln
|
liguryjska[2]
eryjska[2]
ardeńska[2] |
|
| fran
385,3 (± 2,6) mln
|
| środkowy dewon |
żywet
391,8 (± 2,7) mln
|
| eifel
397,5 (± 2,7) mln
|
| wczesny dewon |
ems
407 (± 2,8) mln
|
| prag
411,2 (± 2,8) mln
|
| lochkow
416 (± 2,8) mln
|
| sylur |
przydol |
418,7 (± 2,7) mln
|
krakowska[2] |
- Po zlodowaceniu na przełomie ordowiku i syluru poziom wód podnosi się, następnie wskutek orogenez znów opada, co doprowadza do wymierania wielu gatunków. Trwają ruchy górotwórcze (jedna z większych fazaorogenezy kaledońskiej), którym towarzyszy silny wulkanizm. Powstaje Laurazja. Florę stanowią na lądzie widłaki i psylofity, a w morzach zielenice, krasnorosty i sinice, następuje rozkwit fauny morskiej. Większość obszaru Polski zalana jest przez płytkie morze, w którym powstają wapienie, łupki, iłowce, mułowce, szarogłazy i zlepieńce.
|
| ludlow |
ludford
421,3 (± 2,6) mln
|
| gorst
422,9 (± 2,5) mln
|
| wenlok |
homer
426,4 (± 2,4) mln
|
| szejnwud
428,2 (± 2,3) mln
|
| landower |
telicz
436 (± 1,9) mln
|
| aeron
439 (± 1,8) mln
|
| ruddan
443,7 (± 1,5) mln
|
| ordowik |
ordowik późny |
hirnant
445,6 (± 1,5) mln
|
takońska[3] |
- Trwa transgresja morza, stąd większość osadów tego okresu to głównie morskie utwory piaszczysto-ilaste, takie jak łupki ilaste, piaskowce, wapienie czy margle. Na obszarze dzisiejszej Polski znajduje się płytkie morze. Większość kontynentów południowej półkuli tworzy Gondwanę, według teorii tektoniki płyt dryfującą od równika w kierunku bieguna południowego. Klimat jest ciepły. Na lądzie pojawiają się pierwsze paprotniki. Pod koniec tego okresu Gondwana osiągnęła szerokość polarną (wg teorii tektoniki płyt) i uległa częściowemu zlodowaceniu, nastąpiło również masowe wymieranie zwierząt (wymieranie ordowickie). W ordowiku miało miejsce nasilenie orogenezy kaledońskiej.
|
| kat
455,8 (± 1,6) mln
|
| sandb
460,9 (± 1,6) mln
|
| ordowik środkowy |
darriwil
468,1 (± 1,6) mln
|
| daping
471,8 (± 1,6) mln
|
| ordowik wczesny |
flo
478,6 (± 1,7) mln
|
| tremadok
488,3 (± 1,7) mln
|
| kambr |
furong |
492 (±?) mln
|
sandomierska[3]
sardyjska[3] |
- Dzięki zwiększeniu ilości tlenu nastąpiła kambryjska eksplozja ewolucyjna, która pozostawiła po sobie liczne skamieniałości i ślady organiczne - m.in. trylobity, które pojawiły się w środkowym kambrze. W kambrze pojawiły się też pierwsze strunowce (pikaia). Od dolnego kambru trwa wielka transgresja morza (maksymalna w środkowym kambrze), następnie wskutek ruchów górotwórczych następuje lekka regresja w górnym kambrze. Typowe dla tego okresu są skały osadowe pochodzenia morskiego. Teren dzisiejszej Polski leży w pobliżu równika. Utwory kambryjskie występują w Polsce na powierzchni w Górach Świętokrzyskich i Sudetach. Pod koniec kambru rozpoczyna się orogeneza kaledońska.
|
|
496 (±?) mln
|
| paib
499 (±?) mln
|
| oddział 3 |
503 (±?) mln
|
| drum
506,5 (±?) mln
|
|
510,0 (±?) mln
|
| oddział 2 |
515 (±?) mln
|
|
521 (±?) mln
|
| oddział 1 |
528 (±?) mln
|
| fortun
542,0 (± 1,0) mln
|
| prekambr |
proterozoik |
neoproterozoik |
ediakar
630 mln
|
bajkalska
assyntyjska
kadomijska
katangijska
|
- W atmosferze znajduje się coraz więcej tlenu. Utlenia on związki żelaza, dzięki czemu w okresie między 2,5 a 2 mld lat temu powstaje ponad 90% światowych rud żelaza. Około 2 mld lat temu zaczyna wykształcać się warstwa ozonowa. W dolnym proterozoiku miało miejsce pierwsze w dziejach ziemi zlodowacenie; w ciągu całej ery miało miejsce ich kilka, a największe z nich w kriogenie (ziemia-śnieżka) - istnieje hipoteza, że cała planeta pokryta była lodowcem, niezamrożone były jedynie głębie oceaniczne (podgrzewane ciepłem Ziemi). W pozostałych okresach proterozoiku klimat był ciepły, o czym świadczą pochodzące z tamtego czasu wapienie i dolomity. Trwały potężne ruchy górotwórcze, wiele skał uległo metamorfizmowi. Ok. 1,5 mld lat temu pojawiły się pierwsze organizmy zawierające jądro (Acritarcha) i organizmy wielokomórkowe. Pod koniec proterozoiku w morzach rozwinęła się fauna ediakarańska.
|
| kriogen
850 mln
|
|
| ton
1 mld
|
dalslandzka |
| mezoproterozoik |
sten
1,2 mld
|
grenwilska |
| ektas
1,4 mld
|
|
| kalim
1,6 mld
|
penakaen
hudsońska
karelska
|
| paleoproterozoik |
stater
1,8 mld
|
|
| orosir
2,05 mld
|
|
| riak
2,3 mld
|
|
| sider
2,5 mld
|
algomijska
|
| archaik |
neoarchaik
2,8 mld
|
kenorańska |
- Skorupa ziemska już zastygła, a jej temperatura spadła na tyle, by mogła występować woda w stanie ciekłym. Powstają kratony - zalążki przyszłych kontynentów, oraz pierwsze rudy metali. Około 3,8 mld lat liczą najstarsze pozostałości po beztlenowych i bezjądrowych organizmach. Z archaiku pochodzą pierwsze warstwy wapieni i dolomitów, na ok. 2,8 mld lat temu przypada rozpowszechnienie stromatolitów. Zawartość wolnego tlenu w atmosferze jest bardzo niska. Międzynarodowa Komisja Stratygrafii nie definiuje początku tej ery, nieoficjalnie przyjmuje się jednak za dolną granicę 3,8 mld i hadeik jako erę poprzedzającą.
|
| mezoarchaik
3,2 mld
|
białomorska
saamijska
|
| paleoarchaik
3,6 mld
|
|
| eoarchaik
4,0 mld
|
|
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 Orogeneza alpejska
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 Orogeneza waryscyjska
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Orogeneza kaledońska
[edytuj] Skala czasu geologicznego



Miliony lat
- Hadeik nie jest erą zatwierdzoną oficjalnie przez ICS, użyty tu został dla przedstawienia skali czasu od powstania Ziemi.
[edytuj] Pochodzenie nazw niektórych jednostek
- sider - od greckiego słowa sideros, oznaczającego żelazo - z powodu powstałych w tym czasie rud żelaza
- orosir - od greckiego słowa orosira, oznaczającego łańcuch górski
- riak - od greckiego słowa rhyax oznaczającego strumień lawy
- stater - od greckiego słowa statheros - stabilny
- ediakar - od australijskiego płaskowyżu Ediacara, gdzie znaleziono wiele skamieniałości (tzw. fauna ediakarańska).
- kambr - od prowincji rzymskiej Cambria - obecnej Walii
- ordowik - od brytyjskiego plemienia Ordowików
- sylur - od celtyckiego plemienia Sylurów
- dewon - od nazwy brytyjskiego hrabstwa Devonshire
- karbon - od słowa carbo - łac. węgiel
- perm - od wchodniorosyjskiego miasta, gdzie znajdują się wzorcowe osady tego okresu
- trias - od greckiego słowa trias, z powodu domniemanej trójdzielności okresu
- jura - od francusko-szwajcarskiego pasma górskiego
- kreda - od skał węglanowych występujących na wybrzeżu Anglii, powstałych w tamtym okresie
- eocen - w wolnym tłumaczeniu "świt nowych czasów"
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
|