| Wikipedia - kopia Wikipedii, wolnej encyklopedii Tren, lament, płacz (żałobny) – utwór liryczny o charakterze żałobnym, wywodzący się ze starogreckiej poezji funeralnej, blisko spokrewniony z elegią, a także epicedium; ważny element struktury tragedii greckiej; odmiana pieśni lamentacyjnej. Utwory takie były poświęcane zmarłej osobie i wyrażały żal oraz smutek z powodu jej odejścia, a także przedstawiały jej cnoty i zasługi. Twórcami trenów byli m.in. Symonides z Keos i Pindar (w Grecji) oraz Newiusz i Owidiusz (w Rzymie). Do antycznej twórczości trenodycznej nawiązywali poeci renesansowi (m.in. Petrarka). W liryce polskiej szczególnie znany jest wydany w 1580 roku cykl 19 Trenów Jana Kochanowskiego, powstałych po śmierci jego córki Urszulki. Kochanowski przeciągnął na cały cykl swoich utworów klasyczny porządek epicedium (t.j. 1) exordium - wyjawienie przyczyny bólu; 2) laudatio - wyliczenie zasług zmarłego; 3) comploratio - opłakiwanie; 4) consolatio - pocieszenie; 5) exhoratio - moralne pouczenie), tworząc tym samym nieznaną wcześniej w tradycji gatunku formę cyklu trenologicznego. Treny pisali także m.in.:
[edytuj] Zobacz też |