Replika I strony "Trybuny Ludu" z 13 grudnia 1981: wprowadzenie stanu wojennego

"Święto Trybuny Ludu"

Trybuna Ludu - gazeta codzienna wydawana w PRL, o jednym z największych nakładów w Polsce - ok. 1,5 mln egz. w połowie latach 70.^[1] (większy nakład miewała tylko Trybuna Robotnicza, wychodząca na Górnym Śląsku).

Powstała z połączenia dwóch gazet: "Głosu Ludu", organu PPR oraz Robotnika, organu PPS. Zaczęto ją wydawać 1948 r., jako oficjalny organ KC PZPR, a jej pierwszy numer ukazał się 16 grudnia w czasie kongresu zjednoczeniowego PPS i PPR, w wyniku którego powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Jej nakład w 1949 wynosił ok. 250 tys. egz. w roku 1949 ("Trybuna Śląska" w tym czasie - 500 tys.).

Gazeta była w pełni podporządkowana PZPR. Traktowała kolejnych I sekretarzy PZPR całkowicie bezkrytycznie i była główną tubą propagandy partii (jej znaczenie spadło nieznacznie od lat 70. XX wieku kiedy to główną rolę propagandy PRL przejęła telewizja).

Do zadań "Trybuny Ludu" należało:

• prezentowanie stanowiska PZPR wobec wydarzeń w kraju i sytuacji międzynarodowej,
• publikacja materiałów partyjnych i przemówień,
• wspieranie działań PZPR w sprawach gospodarczych (np. Plan 6-letni, kolektywizacja wsi),
• inicjowanie kampanii skierowanych przeciwko wrogom ludu czyli Kościołowi katolickiemu, imperializmowi, reakcji i wrogowi klasowemu,
• informowanie o zmianach personalnych w partii oraz komentowanie jej polityki.

Redaktorzy naczelni:

• Leon Kasman - 1948-1953
• Władysław Matwin - 1953-1957 (z krótką przerwą w 1956, w tym czasie: Roman Werfel, Jerzy Morawski, W.Titkow)
• Leon Kasman - 1957-1967
• Stanisław Mojkowski - 1967-1972
• Józef Barecki - 1972-1980
• Wiesław Bek - 1980-1985
• Jerzy Majka - 1985-1990

"Trybuna Ludu" patronowała od 1949 r. wraz z czechosłowacką Rude Pravo i enerdowską Neues Deutschland kolarskiemu Wyścigowi Pokoju^[2].

W Warszawie od 1972 roku organizowała z ogromnym rozmachem doroczne "Święto Trybuny Ludu".

W czasie ostatniego zjazdu PZPR gazeta doraźnie zmieniła tytuł na "Trybuna Kongresowa", jej redaktorem naczelnym zaś został Marek Siwiec. Po przemianach demokratycznych w Polsce (1989) i likwidacji PZPR gazetę w roku 1990 oficjalnie zlikwidowano. Jednocześnie zaczęła się ukazywać Trybuna, która nie jest formalnie organem żadnej partii (wydawana przez prywatną spółkę AdNovum) i uchodzi za nieoficjalny dziennik polskiej lewicy postkomunistycznej.

Przypisy