Waldemar Wołk-Karaczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Waldemar Wołk-Karaczewski
Data i miejsce urodzenia 8 października 1954
Ciechanów
Zawód Artysta baletu: tancerz, choreograf i pedagog tańca
Miejsce zamieszkania Legnica
Narodowość polska
Edukacja Państwowa Szkoła Baletowa w Warszawie
Stanowisko Były solista baletu w Warszawie, Brukseli, Berlinie Zach. i Monachium
Rodzice Franciszek i Stanisława

Waldemar Wołk-Karaczewski (ur. 8 października 1954 w Ciechanowie)[1] – polski tancerz baletowy, choreograf i pedagog tańca. Wychowanek Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie (1973). Pierwszy solista baletu Teatru Wielkiego w Warszawie[2] (1977-1979 i 1980-1981) oraz jeden z czołowych solistów zespołu Le Ballet du XXe Siècle (Baletu XX Wieku) Maurice’a Béjarta[3] w Brukseli (1979/80), Baletu Deutsche Oper w Berlinie Zachodnim (1981–1983) i Baletu Bayerische Staatsoper w Monachium (1983–1989)[2].

Kariera artystyczna[edytuj]

W Warszawie[edytuj]

W latach 1964-1973 uczył się w warszawskiej szkole baletowej i już w 1971 debiutował na scenie Teatru Wielkiego w uczniowskim duecie w Don Kichocie. Ukończył szkołę jako uczeń Raissy Kuzniecowej i początkowo występował w Państwowym Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”. W 1975 został solistą baletu Teatru Wielkiego w Warszawie i jeszcze w tym samym roku zadebiutował główną partią w premierze Sylfid Michaiła Fokina, a w dwa lata później był już pierwszym solistą. W 1978 osiągnął spektakularny sukces podczas II Światowego Konkursu Baletowego w Tokio, gdzie zdobył wprawdzie VIII nagrodę, ale okazał się ulubieńcem japońskiej publiczności. Jego występy tak relacjonowała Olga Maynard w nowojorskim „Dance Magazine”: „Największą atrakcją solistyczną konkursu w Tokio był 23-letni Waldemar Wołk-Karaczewski, wysoki, jasnowłosy i niespotykanie przystojny, a ponadto odznaczający się charyzmatyczną osobowością, która doprowadza publiczność do szału, nawet w Japonii. Od pierwszego pojawienia się na scenie w Korsarzu wywołał takie podniecenie, że spokojna zazwyczaj widownia oklaskiwała go owacyjnie i wywoływała po imieniu. Karaczewski stał się bożyszczem konkursu, a jego popularność była bliższa tej, jaką osiąga piosenkarz pop niż tancerz baletu”[4]. W tym samym roku wystąpił u boku amerykańskiej baleriny Jeanette Vondersaar z Het Nationale Ballet w polskim filmie telewizyjnym Maria-Luiza w choreografii Stefana Wenty[5].

Za granicą[edytuj]

W 1979 oglądał przedstawienia Baletu XX Wieku w Paryżu i udało mu się tam dotrzeć do samego Maurice’a Béjarta, który zaproponował mu by dołączył do jego brukselskiego zespołu. Poprosił więc o roczny urlop w Teatrze Wielkim i został jednym z najbardziej obiecujących młodych solistów Baletu XX Wieku. Spędził tam sezon 1979/80, występując (pod uproszczonym nazwiskiem Wolk[6]) w całym repertuarze słynnego zespołu; nie tylko w Brukseli, ale także w Wiedniu, Palermo, Monte Carlo, San Francisco, Paryżu, Mediolanie, Londynie i Madrycie. Pomimo to, zgodnie ze zobowiązaniem wobec Teatru Wielkiego, po roku powrócił do Warszawy w nadziei na większe możliwości artystyczne, ale tutaj nie czekały na niego żadne nowe propozycje. W styczniu 1981 wyjechał więc do Berlina Zachodniego, gdzie zaproponowano mu pozycję jednego z czołowych solistów baletu Deutsche Oper[7]. Po dwóch latach skorzystał z analogicznej, ale atrakcyjniejszej dla siebie propozycji baletu Bayerische Staatsoper w Monachium. W obu tych renomowanych niemieckich zespołach baletowych tańczył główne partie w wielkim repertuarze klasycznym oraz w wielu baletach najwybitniejszych choreografów XX wieku. Był cenionym partnerem scenicznym wielu znanych solistek baletu, z legendarną amerykańską primabaleriną Evą Evdokimovą na czele. Ale były wśród nich wcześniej: Anna Białecka, Ewa Głowacka i Barbara Rajska, a potem m.in. Shonach Mirk, Galina Panova, Jeanet Popeleski, Heidrun Schwaarz, Charlotte Butler, Dianne Bell, Joyce Cuoco, Judith Turos i Jolinda Menendez[2]. Parokrotnie przyjeżdżał z Monachium do kraju i występował z baletem Teatru Wielkiego w Giselle (także podczas tournée zespołu po USA w 1987) oraz w Córce źle strzeżonej (1989). Wspierał warszawski zespół baletowy podczas jego występów gościnnych z Jeziorem łabędzim w Brukseli, Amsterdamie, Lille i Luksemburgu (1987). W 1988 zaprosił też do Warszawy swoją najsłynniejszą partnerkę Evę Evdokimovą, z którą 10 czerwca 1988 wystąpili razem w głównych partiach baletu Giselle na scenie Teatru Wielkiego[8]. W latach 1988-1990 współpracował też z rzymskim zespołem Astra Roma Ballet znanej włoskiej primabaleriny Diany Ferrarry jako jej partner sceniczny i choreograf[9]. Odbył z tym zespołem wiele tournée po Włoszech i innych krajach Europy, Afryki i Azji.

Lata późniejsze[edytuj]

Karierę tancerza zakończył ostatecznie w 1990, po czym przygotował się w Monachium do nowego zawodu operatora filmowego. Sporadycznie zajmował się również pracą choreograficzną na zaproszenia Teatru Wielkiego w Warszawie, Polskiego Teatru Tańca i Teatru Wielkiego w Poznaniu. Był współtwórcą wielu reportaży filmowych emitowanych w bawarskich i innych niemieckich stacjach telewizyjnych. W 2004 porzucił jednak pracę operatora filmowego, powrócił do kraju i osiadł na stałe w Legnicy, gdzie zaangażował się m.in. w prowadzenie Studia Baletowego w Legnickim Centrum Kultury[10].

Najważniejsze role[edytuj]

W kolejności chronologicznej[11]:

Teatr Wielki w Warszawie[edytuj]

  • Poeta – Sylfidy, choreografia Michaił Fokin / Raissa Kuzniecowa
  • Florestan – Karnawał, choreografia Witold Gruca
  • Stanisław – Stanisław i Anna Oświęcimowie, choreografia Witold Gruca
  • Książę Albert – Giselle, choreografia trad. / Anatolij Gridin i Irina Michajliczenko
  • Szczepan – Wesele w Ojcowie, choreografia Witold Gruca
  • Solista 1. – Symfonia g-moll Mozarta, choreografia Henryk Konwiński
  • Młodzieniec 1. – Wariacje, choreografia Henryk Konwiński
  • Hipolit – Fedra, choreografia Serge Lifar
  • Mazurka – Suite en blanc, choreografia Serge Lifar
  • Faun – Popołudnie fauna, choreografia Serge Lifar
  • Książę Zwiezdicz – Maskarada, choreografia Witold Gruca i Zofia Rudnicka
  • Zeman – Szeherezada, choreografia Raissa Kuzniecowa
  • Książę Zygfryd – Jezioro łabędzie, choreografia trad. / Boris Chaliułow

Balet XX Wieku w Brukseli[edytuj]

  • Kantata 106 – Actus tragicus, choreografia Maurice Béjart
  • Pas de trois – Ce que la mort me dit, choreografia Maurice Béjart
  • Kreacja zbiorowa – Les Illuminations, choreografia Maurice Béjart
  • Wódz – Le Sacre du printemps (Święto wiosny), choreografia Maurice Béjart
  • Partyzant – L’Oiseau de feu (Ognisty ptak), choreografia Maurice Béjart
  • Le Danseur étoile – Gaité Parisienne (Życie paryskie), choreografia Maurice Béjart
  • Główne solo i inne partie – Lieb und Leid und Welt und Traum (Miłość i ból i świat i marzenie), choreografia John Neumeier
  • Kreacja zbiorowa – Petrouchka (Pietruszka), choreografia Maurice Béjart
  • Grupa solistów – Bolero, choreografia Maurice Béjart

Deutsche Oper w Berlinie Zachodnim[edytuj]

  • Solista – Opus 5, choreografia Maurice Béjart
  • Kawaler – La Valse, choreografia George Balanchine
  • Dafnis – Dafnis und Chloe (Dafnis i Chloe), choreografia Hans van Manen
  • Książę Albrecht – Giselle, choreografia trad. / Antony Tudor
  • Apollo – Apollon Musagète (Apollo i muzy), choreografia George Balanchine
  • Colas – La Fille mal gardée (Córka źle strzeżona), choreografia José Parés
  • Książę Zygfryd – Schwanensee (Jezioro łabędzie), choreografia trad. / Kenneth MacMillan
  • Franz – Coppelia, choreografia José Parés
  • Duet – Concetro, choreografia Kenneth MacMillan
  • Melancholik – Die vier Temperamente (Cztery temperamenty), choreografia George Balanchine
  • Narzeczony – Fräulein Julie (Panna Julia), choreografia Birgit Cullberg
  • Poeta – Les Sylphides (Sylfidy), choreografia Michaił Fokin
  • Solista – 3 und 16, choreografia Helmut Baumann
  • Duet – Symphonie in C (Symfonia C-dur Bizeta), choreografia George Balanchine
  • Solista – Adagio Hammerklavier, choreografia Hans van Manen
  • Gurn – La Sylphide (Sylfida), choreografia August Bournonville / Peter Schaufuss
  • Książę – Der Nussknacker (Dziadek do orzechów), choreografia trad. / Rudolf Nuriejew
  • Wariacja 6. – Percussion for Six Men, choreografia Hans van Manen
  • Chorąży – Der grüne Tisch (Zielony stół), choreografia Kurt Jooss
  • Pas de trois – Agon, choreografia George Balanchine
  • Solista – Trois Gnossiennes, choreografia Hans van Manen

Bayerische Staatsoper w Monachium[edytuj]

  • Książę Albrecht – Giselle, choreografia trad. / Peter Wright
  • Mercutio – Romeo und Julia (Romeo i Julia), choreografia John Cranko
  • Colas – La Fille mal gardée (Córka źle strzeżona), choreografia Frederick Ashton
  • Główny solista – Silent Promises, choreografia Norbert Vesak
  • Parys – Das Urteil des Paris (Sąd Parysa), choreografia Terry Gilbert
  • Poeta – Les Sylphides (Sylfidy), choreografia Michaił Fokin
  • Solista – Alborada, choreografia Roy Barra
  • Szach – Le Papillon (Motyl), choreografia Ronald Hynd
  • Główny solista – Divertimento nr 15, choreografia George Balanchine
  • Książę Zygfryd – Schwanensee (Jezioro łabędzie), choreografia trad. / Peter Wright
  • Główny solista „Wiosny” – Die Jahreszeiten (Pory roku), choreografia Ronald Hynd
  • Główny solista – Fanfare für Tänzer (Fanfary dla tancerzy), choreografia Ronald Hynd
  • Romeo – Romeo und Julia (Romeo i Julia), choreografia John Cranko
  • Stoptime Rag i Bethena Waltz – Elite Syncopations, choreografia Kenneth MacMillan
  • Młody Aschenbach – Der Tod in Venedig (Śmierć w Wenecji), choreografia Norbert Vesak
  • Palemon – Undinie (Ondyna), choreografia Tom Schilling
  • Książę Florimund (Désiré) – Dornröschen (Śpiąca królewna), choreografia trad. / Peter Wright
  • Apollo – Apollon Musagète (Apollo i muzy), choreografia George Balanchine
  • Putyfar – Josephs Legende (Legenda o Józefie), choreografia John Neumeier
  • Oniegin – Onegin (Oniegin), choreografia John Cranko
  • Solista – Begegnung in drei Farben (Spotkanie w trzech kolorach), choreografia John Cranko

Prace choreograficzne[edytuj]

Przypisy

  1. Wołk-Karaczewski Waldemar - Encyklopedia PWN - źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  2. a b c d Obiekty - Archiwum Teatr Wielki, archiwum.teatrwielki.pl [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  3. Mark Pralsky, FONDATION MAURICE BEJART, www.maurice-bejart.ch [dostęp 2017-07-27] (ang.).
  4. „Dance Magazine”, New York, 1978 nr 7
  5. Jeanette Vondersaar, Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  6. Personne / Groupe, carmen.demunt.be [dostęp 2017-07-25].
  7. TanzInfo-Berlin, www.dahms-projekt.de [dostęp 2017-07-25].
  8. Paweł Chynowski, Giselle assoluta [w:] "Życie Warszawie", 1988 nr 138
  9. Paweł Chynowski, Waldemar Wołk-Karaczewski [w:] Muzy Chopina (program przedstawienia), Teatr Wielki w Warszawie 1991, s 6-9
  10. l, Gwiazda światowego tańca uczy w Legnicy, „Portal LCA.pl - Legnica - najcieplejsze miasto w Polsce” [dostęp 2017-07-25].
  11. Obiekty - Archiwum Teatr Wielki, archiwum.teatrwielki.pl [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  12. Encyklopedia, Muzy Chopina, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2017-07-25] (pol.).
  13. Encyklopedia, Hrabia Monte Christo, Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2017-07-25] (pol.).

Bibliografia[edytuj]